Lesse uit die Long Tom Pas

Hallo almal. Ek is op vakansie, daarom gaan die blogs kom en gaan, maar ek belowe ek sal my bes try om so gereëld moontlik te skryf.

Ek het so twee weke gelede by my neef en sy vrou in Hazyview gaan kuier en nie die N4 soontoe gery nie. In plaas daarvan het ek deur die klein dorpies van Mpumalanga gecruise. Ek het wortels daar – my ouma is van die Botha’s van die Bothasberg by Laersdrif en ek dink daar is nou nog verlangse familie wat in die Stoffberg omgewing bly. My pa se neef en sy gesin het ook op Lydenburg gewoon voor sy dood ‘n paar jaar gelede.

Dis ‘n mooi wêreld, anderster wêreld. Mens moet op die hoëveld gebore wees om dit werklik te kan waardeer, anders gaan jy dit baie vinnig aansien as net ‘n stuk droë aarde. Dit lyk eintlik vervelig en dis vrek ver van alles af, maar dit het ‘n sekere bekoring. Al die plekkies is ook tussen 50 en 60 km van mekaar af.

Van Roossenekal af Lydenburg toe is dit ook nie meer so vaal nie, en word die landskap meer bergagtig. Tussen Lydenburg en Sabie is daar natuurlik die berugte Long Tom Pas, wat sy naam kry van die Long Tom-kanon wat jy op die pas teëkom (ek sal nog uitvind wat die hele storie rondom dit is).

Toe ek die pas slaan, tref ek verskriklike digte mis. Nou, ek het geweet dat dit shaky gaan wees en was voorbereid, maar ek het beslis nie dit verwag nie! Die mis was so dik dat ek nie meer as 7, 8 meter voor my uit kon sien nie. Ek het my ligte so helder as moontlik gemaak en teen tussen 40 en 50 km per uur oor die pas gecruise. Agter my was daar net een voertuig, ‘n wit bakkie. Ek kon byna nie die lyne op die pad sien nie, so swak was die sig. Nou weet ek dat dit vrek steil is langs die kante af en as mens eers daar af is, is daar nie stopkans nie! So ek probeer toe met alle mag en krag so na aan die geel streep ry as moontlik, want mens kan ook nie te veel na die middel toe ry nie – die mis is so dik dat ‘n mens 90% van die tyd nie die aankomende voertuie kon sien voordat dit te laat sou wees nie. So, voel-voel ry ek toe die bergpas uit. Op ‘n stadium het ‘n bordjie verbygegaan wat die hoogste punt op die pas aandui: meer as 2100 km bo seespieël! Uiteindelik het die pad weer begin daal en kon ‘n mens onder die digte mis uitry en weer normaal begin sien. Daar was wragtig ‘n mamparra wat in daardie digte mis by ons verbygekom het!
Crazyyy…

Dis amper soos die lewe, of hoe? Soms bevind ons onsself op onbekende paaie en dan moet ons dit maar versigtig hanteer. Dit sal ook nie help om te gaan stilstaan net omdat ons nie die pad ken nie, maar ons moet dit net stadig maar seker aanvat. Sit jou ligte aan, ry stadig en bly so ver as moontlik tussen die lyne, met ander woorde: speel volgens die reëls. As jy nie die reëls volg nie, land jy dalk iewers op waar jy nie regtig wou gewees het nie. Dit help ook om die mense te volg wat al reeds daardie pad gery het en dit ken. Hulle sal jou nie aspris in die (letterlike!) afgrond in lei nie!

So, dis ‘n paar lesse uit die Long Tom Pas.

  1. No comments yet.
  1. No trackbacks yet.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: