Archive

Archive for the ‘Life’ Category

Dinner and a show (twice)

April 14, 2008 1 comment

This week (mid-March) was St Patrick’s, as we all know and it was celebrated in different ways. I know my brother drank 16-20 Guinness Draughts. It tickles his fancy.
My friend Shaun and I went for a drink at Dros in Menlyn and while we sat there, we saw a stream of people flocking into the Barnyard Theatre. Interested, we went to see what show was showing and what the tickets cost.

It turned out to be a show called Rocking All Around The World, where they play music from 10 different countries, covering artists from Celine Dion, Bryan Adams, Alanis Morisette, ABBA, Bob Marley, Michael Flatley, Edith Piaf, Carlos Santana, Kylie Minogue, Johnny Clegg, Mango Groove, Steve Hofmeyr, Kurt Darren, AC/DC, U2 and more.

As it is all music that we like and as we’ve never seen a show at The Barnyard Theatre before, we thought: what the hell, ran to the ATM’s and drew our cash for the show – R100 each. But it was worth it! What a show! With a cast of 10 people they really did a tremendous job. Especially the girl playing the violin! As I play the violin myself, I find sexy girls cooking up a storm with that stringed instrument extremely hot…
At half time we went to get some take away from Fish Aways – good food, good company and good music! That is what makes my happy.

And so, the following night, the same kind of thing happened. A friend of mine, Geran de Klerk, had a gig at Cafe Barcelona in Elarduspark and as I’ve known about it for a while, I took my Bible Study Group for our quarterly closing to see him. Maybe it was a bit manipulative, as I haven’t seen him live yet myself, but whatever. The group liked the idea.

We got there way before the show started (although actually it should have started about an hour earlier, so we would have been just a little early) and ordered a platter, consisting of the three different snack baskets they offer. Our waiter was a short but funny, jovial guy who just wanted us to order more drinks all the time. He had his hands full, too – one of the guys in the Study group wanted to drink Rooibos Tea. Try to order that in a bar!

But again, the music was good. Geran plays a lot of ballads and his music speaks to you. One of the songs on his album, Stuck On Sullivan, called Father is one in particular that I identifies with more and more each day. As I’ve known geran since our days in Kollegetehuis together, I’ve always admired his own stuff. He also took theology for awhile, but it is a good thing that didn’t work out. He would’ve missed his calling completely. He is a musician and an excellent one on top of it. He will still go far.

Dinner and a show, two nights in a row. I like it like that. I wish I could do it more often.

Rugbyweek en BAKGAT! en Global Day of Prayer en…

April 14, 2008 Leave a comment

Hallo, ek’s terug! Die afwesigheid was gevul met besige tye rondom foto’s verkoop by die Hoërskool Vryheid Rugbyweek, road trips deur die Noord-Vrystaat en die feit dat ek UITEINDELIK die movie BAKGAT! te siene gekry het (okay, dit het eers laas Vrydag begin, maar ek was ‘n extra so ek sien nou al uit vandat ons die ding laas jaar geshoot het!).

Die Vrystaat-road trip ding was toe ek vir my vriend Marinus se 21st in Bothaville was en van daar af Vryheid toe gecruise het. Ja, daar is ‘n grondpad tussen Edenville en Petrus Steyn. Ja, ek het hom gery met ‘n Nissan Champ. Nee, ek gaan dit nie weer doen nie.

Rondom Rugbyweek: dit was excellent om te sien hoe groot gedeeltes van my storie HEROES VAT DIE PUNCH voor my afspeel. Dit was lekker om te kyk hoe die week weer werk en hoe die dinge inmekaarsteek. Belangrik, want ‘n mens moet dit mos so believable as moontlik hou! En ek is trots om te sê, dit is. Natuurlik met sy ekstra twists en goed, maar die uitbeelding van die Rugbyweek self is darem heel akkuraat. Yay!
Die foto-verkopery was baie fun, met baie lag en jokes en lingo wat buite konteks net sif en glad nie snaaks sal wees nie, so kom ons los dit daar. Ek sê net: wys my jou muis…

Vir die wat nog nie van BAKGAT! weet nie, maak oop jou flippen oë en ore – jy bly in Suid-Afrika en dis die eerste official Teen Comedy in Afrikaans en dis vrek snaaks. Ek het regtig gelê soos ek lag. Die subplot met die twee “kwaggas” wat vir seksterapie gaan, is lekker sif, so wees gewaarsku. Maar die movie self is flippen cool. Dis eg Suid-Afrikaans en Henk Pretorius en sy span het die hele Afrikaanse Tiener-ding 100% raakgevat. Die tieners in ons gemeente wat dit al gaan kyk het, het my gevra om hulle by skool te kom uitteken sodat hulle dit weer saam met my kan gaan kyk! Haha.

Dit het my net weer laat besef hoe graag ek in daai bedryf wil ingaan. Man, ek wens ek kon vroeër al daardie keuses maak…maar okay, alles is voorbereiding, so ons vat dit een dag op ‘n slag. Die dominee-ding is op die ou end nie vir my nie. Sorry vir die wat anders gedink het! Ek is jammer as julle teleurgesteld voel. Ek is nie jammer oor wat ek met my lewe wil doen nie, though. Ja, om teologie te swot het vir my wêrelde oopgebreek en ek het goeie vriende gemaak en ek verstaan sekere dinge beter en ander slegter. Ja, ek bly lief vir die Evangelie van Jesus Christus en die verkondiging daarvan, maar ek wil beslis nie vir ‘n instansie werk wat meer gepla is oor die regering se betrokkenheid by Zimbabwe as by die dwelm-krisis in SA skole nie, of waar die koster van ‘n gemeente vir my sê hy sál al die ligte aansit omdat hy die koster is en hy so sê. Ek kan dit nie sien gebeur nie. Dis vir my lekker om ‘n boodskap aan mense oor te dra, maar ek dink ek gaan ‘n ander medium gebruik as ‘n preekstoel.

Ek love dit nog steeds, soos ek gesê het, om die Evangelie uit te dra sover ek kan. Dis waar die Gobal Day of Prayer-deurnag inkom. Op 9 Mei hou ons ‘n deurnag-gebedsaand by NG Doornpoort hier in Pretoria en hoewel ek bietjie stres, dink ek dit gaan suksesvol wees. Daar gaan bands wees, en ‘n versoeningskamer, en allerhande verskillende gebedstasies, so voel vry om ‘n draai te kom maak, dit kos niks en dit gaan oor ‘n gebedservaring. Ek weet ek het dit self nodig, so…

Ek het al gewonder wat sal gebeur as ek nie die jaar klaar maak nie. Dit sal seker ‘n spanner in die teologie-graad works gooi, maar as ek dit nie regtig meer nodig het nie…anyway, ons sal sien. Ek is per ongeluk ook te goed groot gemaak om ‘n ding net halfpad te doen! ;-) Alhoewel, ek het gehuil toe ek gister by die huis gery het terug Pretoria toe. Dit was die eerste keer vandat ek begin swot het dat dit gebeur het…maar hey, ons gaan aan en gister, in ‘n pakkie McNabs kry ek ‘n kaartjie wat sê: Do what you can, where you are with what you have. Toe dog ek: ja, okay, ek hoor!

So daarom gaan ek maar aan, intussentyd! Maar, soos ek vir my pa gesê het toe ek by die huis ry: hierdie jaar moet, wat werk aanbetref, net klaar kom…

Die Turkye Toer/The Turkey Tour

March 17, 2008 Leave a comment

Okay, net ‘n vinnige post met ‘n onverbloemde agenda: die Departement van Nuwe Testament aan UP se Fakulteit Teologie hou volgende jaar ‘n toer na Turkye vir ons wat dan reeds afgestudeer het. Ek wil baie graag gaan, maar dit kos (net) E1200 (euro). Wat nie eintlik baie is nie, maar as ‘n mens dit nie het nie, bly dit baie geld. Ons moet hul einde van Maart laat weet of ons gaan of nie – so dis nogal vinnig op ons.
Dit is ‘n akademiese, wetenskaplike toer saam met Prof Jan van der Watt en ons gaan onder meer die stede van Paulus se briewe en die stede van Openbaring besoek.
As jy my like of my blog like of as jy dink ek het dit nodig of as Jesus dit op jou hart lê of as jy ‘n paar rand to spare het waarvan die Ontvanger nie moet weet nie, oorweeg dit asseblief om my finansieel te ondersteun. Onthou ek is nog steeds ‘n teologie-student en ons het nie baie geld nie! Ek sal dit opreg waardeer!!
My bank besonderhede is

CM VAN NIEKERK
ABSA
Tjekrek 4057136323
Verwysing: Tiaan Turkye

By voorbaat – BAIE DANKIE

Just a quick post with no hidden agenda: the department of New Testament at UP’s Faculty of Theology is having a tour to Turkey at the beginning of next year for us that has just finished our theological studies. I desperately want to go, but it costs (just) E1200 (euro). Which is not actually THAT much, but if you don’t have it, it remains a lot of money. We must let them know by the end of March whether we are going or not, so they are quite quick on us.
It is a academic, scientific tour with Prof Jan van der Watt and we will visit amongst other places the cities of Paul and the cities of Revelation.
If you like me or my blog or if you think I need it or if jesus press it on your heart or if you have a few rand to spare that the receiver of income shouldn’t know about, please consider to support me financially. Remember I am still a theology student and we are poor! I will appreciate it very much.

My banking details are

CM VAN NIEKERK
ABSA
Cheque acc. 4057136323
Ref: Tiaan Turkey

THANK YOU very much in advance!!

Rugbyskoolstorie/Heroes Vat Die Punch – Finale

February 25, 2008 Leave a comment

*****

Sedert die begin van die Rugbyweek, so ongeveer 18 jaar vantevore, het dit nog nooit gebeur dat Bergkruin se twee hoërskole teen mekaar in die finaal speel nie. Die hele dorp kom tot stilstand. Besighede maak vroeër toe, die strate is leëer as gewoonlik en die parkering by Hoërskool Bergkruin is tot die laaste sentimetertjie toe stampvol. Die motors staan in lang rye geparkeer in die strate wat die skool omring en die mense stroom na die sportstadion toe. Die kosverkope skiet die hoogte in en die stalletjies moet uithaal en wys om voor te bly.

Die wedstryd om die uitspeel vir 3e en 4e plek vind plaas om 14:00 tussen Nelsdrif en Maritzburg College XV en is vanselfsprekend ook ‘n verdere trekpleister. Die feit dat dié twee spanne hierdie wedstryd speel, laat menige rugbyondersteuner besef presies hoe hoog die standaard en hoe straf vanjaar se kompetisie was.

Hoërskool Ewoud Heymans se span sit aan die linkerkant van die hoofpawiljoen bymekaar, netjies geklee in hul amptelike kleure. Dis duidelik dat die opkomende wedstryd aan die ouens se senuwees knaag, maar hulle bly so rustig as moontlik. Leon en Victor praat die manne kort-kort moed in.

Leon self kan voel hoedat sy maag draaie maak. Hy was glad nie dié dag by Marli nie en het haar net vanoggend vroeg gesms, waarop sy nog nie sover geantwoord het nie. Hy weet sy is nog baie hartseer en deurmekaar en daarom probeer hy dit wat tussen hulle aan die gang is, vir haar so gemaklik as moontlik hou. Hy sal daar wees vir haar wanneer sy hom ‘n kans gee om haar te ondersteun.

Intussen moet hy op die wedstryd fokus. Hy het die afgelope ruk so baie tyd saam met Wihan en die ander Bergkruin-manne spandeer, dat dit vir hom byna snaaks voel om teen hulle te speel. Hulle is vandag net opponente, Leon, herhaal hy oor en oor vir homself. Hulle verwag van jou om alles te gee en jy gaan dit doen, so eenvoudig soos dit.

Terwyl die Nelsdrif/Maritzburg College XV wedstryd sy einde nader, staan Victor op en hy en Leon lei hul span na hul kleedkamers toe.

*****

Hoërskool Bergkruin se spelers staan en rondtrap in hul kleedkamer. Behalwe vir die geluid van tokse op die sementvloer, is dit doodstil. Hulle het vroeg die oggend begin met ‘n ontbyt by een van die ouens se huis en daarna was hulle so rustig as moontlik om hul kragte te spaar vir die Groot Finaal wat om 15:30 plaasvind.

Nou is dit amper sulke tyd. Hier en daar gooi een van die spelers ‘n rugbybal saggies teen die muur, ander strek nog vir oulaas en ander strap hulself om moontlike beserings te voorkom.

Rufus sit sy mondskerm in en byt dit deeglik vas. Hy kyk na Wihan, wat eenkant staan en sy bene strek. Juan skitter in sy afwesigheid en Rufus kan sien dat dit vir Wihan pla. Hy gaan staan langs hom.

“Alles gaan okay wees, Wihan.”

“Hy moes hier gewees het, Rufus. Hy moes nou opgedraf het.”

Rufus probeer glimlag.

“Ek weet, ek weet. Nou sal ons net sy plek vir hom moet volstaan.”

“Vir hom die punch vat,” sê Wihan en kry dit reg om te grynslag. Sibu gee ‘n harde snuif-snork en die manne maak kringetjie.

*****

Juan lê op sy bed. Hy was gisteraand nog so oortuig dat hy dit tog op ‘n manier vandag gaan regkry om te speel, maar vandag voel hy net…gedaan. Uitgeput. So asof al die energie wat hy die hele kwartaal plus hierdie week gebruik het, op een slag ut hom uitgesuig is. As hy dit nou op ‘n rugbyveld sou waag, sal hy ‘n nul op ‘n kontrak wees.

Daar is ‘n klop aan sy deur en hy draai op sy sy om te sien wie dit is. Dis Marli.

“Hey, Sussie.”

“Wat doen jy hier?”

Die vraag laat hom frons.

“Hoekom?”

“Is jy nie veronderstel om in die final teen ons te speel nie?”

Juan skud sy kop.

“Nope. Nie volgens ou Venter nie. Buitendien, ek voel useless moeg vandag, so…”

“Ag, suck it up!” val Marli hom skielik in die rede. “Boeta, ek gee nie om wat jou coach gesê het of hoe jy voel nie, jy gaan speel vandag! En ek gaan kyk. Ja, ons gesin is deur tragedie getref, dis waar, maar ek kan nie langer net so sit en mope nie. Ek het in die hospitaal al my vrede met Pa gemaak en ek gaan nie toelaat dat hy selfs ná sy dood nog steeds my lewe regeer nie. Al die mense wat die heeltyd hier is, maak my ook mal en ek wil in anyway gaan kyk hoe tackle Leon die rook uit julle uit.”

Juan sit nou al regop.

“Jy het vinnig oor alles gekom.”

“Wel, ek dink nie ek het nie en hierdie is heel waarskynlik denial of iets, maar ek weet ek en jy gaan nou rugby toe! Kry jou goed, ons moet draf. Die wedstryd het seker al begin.”

“Okay, okay!” gee Juan in. Hy voel nou nogal lus om te speel. “So, jy dink Leon gaan my vandag kan tackle?”

“Ek sal geld daarop sit. Baie.”

*****

“Amen.”

Bergkruin se manne staan op van die geknielde posisie waarin hulle was en Jonathan lei hulle in die gangetjie af. Ewoud Heymans se span staan al klaar gereed. Jonathan en Victor groet mekaar en daar word geloot. Bergkruin wen die loting en Jonathan besluit om van wes na oos te begin speel. Daar waai ‘n ligte windjie, maar niks wat hom bekommerd maak nie. Die twee kapteins wens mekaar sterkte toe en keer terug na hul spanne.

Oudergewoonte dreun Thunderstruck oor die pawiljoen se luidsprekers en toe die twee spanne gelyktydig op die veld ophardloop, bars daar chaos los soos wat die ondersteuners hulle toejuig. Rufus haal diep asem toe hy sy plek in neem. Hy kyk vlugtig na Wihan, wat vir hom vasberade terug glimlag. Sibu staan en spring op en af.

Die skeidsregter blaas sy fluitjie en Wihan lui die wedstryd in met ‘n hoë afskop.

*****

Juan en Marli draf ligvoets teen ‘n stywe pas na die rugbystadion toe. Dis al 15:45 en Juan weet dat die spanne mekaar al mooi opgemeet het. Hy kan nie glo hulle speel actually in die final teen hul aartsvyande nie! Dis soos ‘n eerste Derby en behoort ‘n goeie aanduiding te wees van wat verwag kan word wanneer die ligawedstryd plaasvind. Hy kan ook nie dink dat hy dit amper gemis het nie.

“Kom!” beveel Marli en hulle draf nog vinniger.

*****

Stefan kry die bal en breek deur vir ‘n lopie van ‘n paar treë, maar word grond toe getrek deur ‘n lae tackle deur Jonathan. Onmiddellik is spelers van beide spanne daar en die bal kom uit na Bergkruin se kant toe. Die skrumskakel in Juan se plek is nie sleg nie, maar Wihan mis sy vriend. Hulle het al in baie spanne saamgespeel en hy is baie gewoond aan Juan se styl.

Wihan skop die bal ver langs die lyn af en Sibu sit dit blitsig agterna. Dis ‘n harde wedstryd, nes hy verwag het, en daar was nog nie veel geleentheid vir punte aanteken nie. Op die oomblik staan die telling op 3-3 Die wedstryd kan nog enige kant toe gaan.

Rufus is by Sibu net toe hy die bal vasmaak. Sibu gee die bal vir hom uit en 5 meter van die doellyn af is daar min dinge wat vir Rufus Lambert gaan keer. Met twee ouens wat aan hom vasklou, beur hy in die hoekie oor vir die eerste drie van die wedstryd.

Wihan se skop is net-net links verby, maar hulle draf terug met ‘n titseltjie van ‘n sielkundige voorsprong. Die telling is 8-3 vir Bergkruin.

Van agter die pale slaak Leon ‘n sug van verligting toe die skop mis is. As hulle nou ‘n doel aanteken, loop hulle voor. Hy kan sien Wihan is ‘n bietjie gerattle, maar Rufus skep vir hom ‘n probleem. Die mense het die waarheid gepraat toe hulle gesê het hy is die beste flank in skolerugby – hulle noem hom die volgende Schalk Burger, en Leon begin verstaan hoekom. Die ou is ‘n freakin’ masjien! Hy is orals, soos ‘n wintermuskiet, besig om werk te soek of om sy opponente se spelpatroon te spoil.

Ewoud Heymans skop weer af.

*****

Juan gaan staan geïrriteerd toe die motor langs hulle stilhou.

“Sorry, man, kan julle dalk vir ons beduie waar is Hoërskool Bergkruin?”

Toe Juan sien wie die insittendes is, rek sy oë so groot soos pierings.

“Bryan…Wynand…Pierre…Derick! Jislaaik, dis regtig julle!”

Die Blou Bul-spelers in die motor lag.

“Kan julle ons soontoe vat?” vra Bryan Habana weer.

“Sure!” sê Juan vinnig en hy en Marli klim agter in en skuif in langs Pierre Spies en Derick Hougaard.

“Wow! Maar wat maak julle hier?” Juan se kop draai nog steeds.

“Ek en Pierre het in hierdie selfde Rugbyweek gespeel toe ons nog op skool was en omdat dit ons afnaweek was, het ons gedink ons skiet vinnig deur vir die final. Ons weet meer van julle skool as wat julle dink,” sê Wynand Olivier.

“Ons kan net nie onthou waar dit is nie,” sê Pierre Spies.

“Wow…” is al wat Juan nog steeds kan uitkry.

*****

Frans stamp vir Sibu af en hardloop om hom om die drie onder die pale te gaan druk.

“Damnit!” vloek Sibu.

“Toemaar, ons maak nou reg,” help Rufus hom op. Die wedstryd raak net strawwer by die minuut. Nadat Bergkruin gedruk het, het beide spanne elk nog ‘n strafskop oorgesit. Die halftydfluitjie behoort net ná die doelskop te blaas.

Rufus is reg. Ewoud Heymans se heelagter sit die skop oor en die sirene gaan af om halftyd aan te kondig. Met die telling nou op 11-13 in Ewoud Heymans se guns stap die spanne moeg van die veld af.

*****

“Hier’s ons,” kondig Juan aan en wonder bo wonder kry hulle ‘n parkeerplek skaars 5 meter van die rugbystadion se hoofhek af. Hulle klim uit en sien hoedat die manne afstap vir halftyd.

“Kom ons vind gou uit wat is die telling.”

Toe Juan die telling sien, sak sy moed in sy skoene.

“Ag, flip,” kom dit saggies oor sy lippe.

“Julle kan dit nog maak,” sê Derick Hougaard vir hom.

“Ek weet,” sê Juan. “Dis net…ek weet die ouens is baie tense en dis ons arch rivals, so hulle is nog meer gestres. Dis die eerste keer in vier jaar dat ons die kans het om die beker te vat.”

‘n Gedagte tref hom skielik.

“Kan julle ouens gou saam met my kom?” vra hy.

*****

“Ons kan nie soft tries bekostig nie!”

Jonathan is rasend. Mnr. Venter het hom net by die veld gekry en vir hom gesê hy los die span in sy hande en dat hy hulle ná die tyd sal sien. Nou moet hy die manne motiveer en homself nog ook positief hou.

“Ouens, onthou wat ons aan die begin van die week gesê het: ons wíl wen. Ons wíl hierdie week vir ons vat! Ons is die kampioene, ons is die wenners van hierdie Rugbyweek! Besef dit net, en speel dan soos ouens wat dit weet. Ek is nie bereid om dit weg te gooi na al ons harde werk nie. Flip, manne! Ons het deur soveel gekom hierdie week. Ons kan nie nou, na alles, hierdie beker deur ons vingers laat glip nie.”

Hy sien nie die Blou Bulle en Juan agter hom inkom nie.

“Elkeen van ons is ‘n Bryan Habana, ‘n Pierre Spies, ‘n Wynand Olivier, ‘n Derick Hougaard. Besef dit, manne, en speel dan so.”

“Okay…so wat doen ons dan hier?” kom dit van Pierre se kant af. Die Bergkruin-spelers se oë rek.

“What the…” val Wihan se mond oop.

“Dis Juan en die Blou Bulle!” sê Rufus verbaas.

Die ouens spring vinnig op hul voete om hul helde te groet en met hulle blad te skud.

“Manne, geniet julle dit darem?” vra Habana. Die ondefinieerbare antwoord is vir hom ‘n teken dat dit nie die geval is nie.

“Vergeet van almal wat vir julle kyk,” sê Wynand. “Ons was ook hier waar julle nou is. Dis nie nodig om te dink aan al die mense op die pawiljoen nie. Julle speel tog nie vir hulle eer nie, of hoe?”

“Wie het vir julle die talente gegee om te speel?” vra Pierre. “Al wat saak maak, is dat julle tot eer van Jesus speel. Dan is julle ware Kampioene, maak nie saak wat die telling sê nie.”

“Regte heroes,” las Derick aan. Juan en Jonathan se oë ontmoet mekaar en Jonathan knik.

“Juan, jy’s in. Wihan, vat vir ons die knieg. Sal julle ouens saam met ons bid?”

Die Blou Bul-spelers val by die kringetjie in. Nadat Wihan gebid het, sê hy:

“Onthou, ons doen dit vir Jesus.” Jonathan knik.

“Bergies…”

“Yes!”

“Bergies…”

“Yes!”

“Bergies…”

“YES!”

*****

Die tweede helfte skop teen ‘n tempo af wat skrik vir niks. Dis asof Bergkruin sowel as Ewoud Heymans se spelers nuwe energie gekry het. Toe die skare sien dat Juan op die veld is, gaan hulle heeltemal mal.

“Juan! Juan! Juan!” hoor hy en Juan kry ‘n vasberade trek op sy gesig. Vandag sal hy sorg dat hulle wen, al moet hy ook alleen dwarsdeur die hele Ewoud Heymans-span hardloop.

Dis ook nie lank nie, of Frans slaan die bal aan op hul eie kwartlyn en Wihan kry ‘n realtief maklike skopkans pale toe. Hy lê aan en, nes Derick, lek hy met sy tongetjie heen en weer voordat hy lostrek met ‘n sierskop.

14-13.

“Ons moet gaan score!” roep Jonathan vir Juan, en hy knik vir sy kaptein. Hulle moet soveel afstand moontlik tussen hulle en Leon-hulle kry.

Leon kan sien dat daar iets anders aan sy vriende se span is. Rufus is nou éérs bedrywig. Leon kyk vinnig kant toe en sien dan die Blou Bul-spelers daar staan. Okay, nou maak dit sense, dink hy met ‘n glimlag. As Bergkruin nie vandag wen nie, weet hy wraggies nie.

Die afskop is hoog en Jonathan vang dit pragtig raak en begin dryf. Rufus en die res van die voorspelers is by hom, terwyl Juan net wag dat die bal uitkom.

Omtrent op Ewoud Heymans se 10m stippellyn kom die bal uiteindelik uit en Juan kry dit in die hande.

Nou, dink hy. Hy skop ‘n chip-skoppie reg bo-oor Ewoud Heymans se onverhoeds betrapte voorspelers en sit dit teen die spoed van wit lig agterna. Hy raap die bal rakelings voor Leon se neus op. Leon duik vir sy bene, maar Juan stamp hom teen die skouer af sodat hy net grond vreet en duik onder die pale oor vir ‘n prag van ‘n drie.

Sy span en die skare is rasend van vreugde.

Leon staan half verdwaas op.

“Gedink jy gaan my vang?” vra Juan met ‘n skelm glimlag toe hy verby sy vriend terugdraf na sy eie span toe.

Leon skud net sy kop in ongeloof. Dis nie asof hy teruggehou het of iets nie! Juan moes daardie drie regtig wóú gehad het.

Wihan klits die skop gemaklik oor.

21-13.

Agter die pale roep Victor Swart sy span bymekaar.

“Moenie laat hulle ons nou ore aansit nie, manne!”

Leon luister skaars na wat sy kaptein sê. Flip, as hulle nie die beste span is nie, is dit nou maar een van daardie dinge, maar hy gaan nie toelaat dat Bergkruin sommer net so oor hulle begin hardloop nie. Juan het tog gesê dis reg dat hy alles gee. Dalk het hy nog nie álles gegee nie…

Die spel verloor geensins tempo toe Ewoud Heymans weer afskop nie. Inteendeel. Victor en Stefan betrap die Bergkruin-voorspelers onkant toe hulle die bal vang. Soos honger leeus op hul prooi sak die Ewoud Heymans-spelers op die bal toe. Die bal kom nie uit nie en die skeidsregter ken ‘n skrum aan hulle toe.

“Crouch…touch… pause…engage!”

Die skrum val nog voordat die bal ingesit kan word. Weer maak hulle reg om te skrum, maar weer eens val die skrum plat. Die skeidsregter hradloop om en gaan staan aan die ander kant van die skrum.

“Crouch…touch… pause…engage!”

Die skrum val nogmaals en die skeidsregter ken ‘n strafskop aan Ewoud Heymans toe. Die heelagter beduie dat hy pale toe gaan skop en die Bergkruiners val terug tot onder die pale.

“Pasop vir nalatige foute, manne,” sê Jonathan vir sy span. “Fokus net op wat ons moet doen.”

Die skop is oor en die telbord skuif aan.

21-16.

Wihan skop af en Bergkruin val met mening aan. Hulle dryf en maal en hou die besit en frustreer hul opponente grensloos. Ewoud Heymans se verdediging is egter rotsvas en Leon tackle asof sy lewe daarvan afhang.

Die minute tik verby op die stadion se horlosie en met 4 minute wat oorbly kry Bergkruin ‘n skrum op Ewoud Heymans se 5 meter stippellyn. Juan gooi die bal netjies in en Jonathan haak dit perfek. Hulle kanaliseer die bal vinnig na die agtsteman se voete toe en Juan tel dit op en gee uit na Wihan – en asof uit die niet verskyn Leon en onderskep die bal. Hy lê rieme neer vir die oorkantste doellyn, systap Bergkruin se heelagter en gaan druk die bal onder die pale. Die ondersteuners se lawaai verdryf alle ander geluide en Bergkruin kan maar net toekyk hoedat Ewoud Heymans na die oorskop die wedstryd so te sê beklink.

21-22.

“Laaste afskop,” kondig die skeidsregter aan toe Wihan die bal vat. Hy kyk na sy span, na die Blou Bulle langs die kant en op in die lug.

Watookal die telling – ons is heroes. Aan U alleen die eer.

Hy skop vir oulaas af. Die bal trek laag en ver en sit dit haastig agterna. Rufus is daar die oomblik toe die bal grond vat. Hy tel die bal op, gee dit uit na Juan wat kort op sy hakke was. Juan kyk oor sy regterskouer en sien hoedat Wihan nader kom. Vinnig gee hy die bal na hom toe uit. Asof in een beweging vang Wihan die bal en tref met ‘n skepskop pale toe. Die bal trek hoog, maar sekuur, deur die middel van die pale op dieselfde oomblik dat die sirene afgaan. Die skeidsregter blaas die eindfluitjie.

24-22.

“Jaaa!” gil Rufus dit uit. Wihan se hart klop nog teen ‘n duiseligwekkende spoed.

“Dankie, dankie, dankie, dankie, dankie..” is al wat hy fluisterend uitkry.

“Ons het gewen!” juig Ruan en hy hardloop na sy vriende toe. Wihan het op sy knieê neergesak en die res van hulle span sluit haastig by hom aan. Toe hulle klaar dankie gesê het, spring hulle jubelend op. Die beker is hulle s’n!

‘n Teleurgestelde Ewoud Heymans-span staan afgehaal nader. Die twee spanne vorm rye en bedank mekaar vir die wedstryd. Juan trek sy trui uit en hou dit na Leon toe uit.

“Nice drie, tjom. Ek’s bly jy het alles ingesit.”

Leon trek ook sy trui uit en gee dit vir Juan.

“Dit is vir my ‘n eer,” sê hy toe hy Juan se trui vat en sy stem breek. “Baie geluk. Julle verdien dit.”

Bergkruin se span tel vir Rufus, Wihan, Jonathan en Juan op en dra hulle op hul skouers terwyl hulle stadig hul oorwinningsronde rondom die veld doen. Die skare gee hulle ‘n staande applous. Rufus kan nie ophou glimlag nie. Hy kan nie dink dat hy al ooit in sy lewe so gelukkig gevoel het nie.

Kort daarna vind die prysuitdeling plaas. Rufus word aangewys as die Speler van die Wedstryd en ook Speler van die Week. Jonathan staan op toe hulle naam aangekondig word en gaan neem die Rugyweek-trofeë in ontvangs. Die toejuiging wat hulle ontvang toe hy die trofeë saam met sy span omhoog hou, laat hul gesigte en harte van trots gloei.

“Op die heroes!” roep Wihan uit en die res van die span jubel saam.

*****

Lank ná al die foto’s geneem is en die Blou Bulle weg is en al die sjampanje-proppe geskiet is en die feesvieringe by die skool se Sportkiosk tot ‘n einde gekom het, sit Juan, Wihan, Rufus, Leon en Marli op die wal van die sportstadion en kyk na die leë veld, wat nog steeds verlig word deur die helder spreiligte.

“Het julle gehoor?” vra Marli waar sy teen Leon se bene sit.

“Wat?”

“Ma en Rufus se ma gaan ‘n Skoonheidsalon oopmaak nadat sy die garage verkoop het.”
”Genuine?” vra Juan.

“Jip. Ek het dit al vanoggend by haar gehoor. Dis seker die eerste sane ding wat sy sê of doen vandat Pa met sy…streke begin het. Sy en jou ma ken mekaar blykbaar van een of ander kursus af, Rufus.”

“I had no idea,” antwoord hy. “Wel, dis goed. Sy weet nogal wat sy doen in ‘n salon.”

“Speaking of which,” sê Wihan. “As my oë nie tricks op my trek nie, het sy en Leon se pa al te lekker met mekaar gekuier vanaand…”

“Ag, jy speel!” sê Leon, maar hy kyk tog hoopvol in die rigting van die Sportkiosk. Rufus lag.

“Imagine hulle kom saam en trou en alles…dan is julle familie!” glimlag Marli vir Leon, wat haar stilmaak.

“Sjoesj!” sê hy en voor hy nog daaroor dink, soen hy haar net daar.

“O, hier kom ‘n ding,” raak Wihan droogweg kwyt en Juan en Rufus bars uit van die lag.

Dit word weer stil tussen die groepie kinders soos wat elkeen met sy of haar eie gedagtes besig raak.

“Binnekort is it weer back to reality,” breek Leon die stilte.

“Jip,” antwoord Rufus. “Alles weer terug na normaal, alles weer dieselfde.”

“Niks sal ooit weer dieselfde wees nie,” sê Wihan.

Juan knik en beaam dit.

“Dit kan jy weer sê.”

Hulle staan op en saam-saam stap die tieners by die sportstadion se hek uit.

Die stadion se spreiligte doof uit.

*****

DIE EINDE

*****

Rugbyskoolstorie/Heroes Vat Die Punch – deel 9

February 25, 2008 Leave a comment

Juan verkyk hom aan al die liggies.

“Kyk, Pappa, kyk! Kyk hoe blink hulle!”

Martin van Vrede en sy gesin stap in die besige straat en geniet al die feestelikhede wat om hulle aangaan. Die Mardi Gras in Margate lok altyd baie mense en hulle het besluit om een aand tydens hul jaarlikse seevakansie in Desember ‘n bietjie van die karavaanpark af weg te kom en net daar te kom rondstap.

Marli lag en dans opgewonde toe iemand seepbelle om haar blaas.

“Mamma, ek soek ook!” smeek sy en pluk aan haar ma se hand. Zelda lag en stop by die volgende kraampie. Sy betaal vir die botteltjie seepbelle en gee dit vir Marli aan, wat onmiddellik in haar eie seepbel-wêreld verdwyn.

“Boeta, wat wil jy hê?” vra Martin en tel vir Juan op sy nek sodat hy beter kan sien. Juan se handjie wys met sy vingertjie soekend oor alles en stop dan by ‘n klein Springbok rugbyballetjie.

“Ek soek dit, asseblief, Pappa,” vra hy saggies in sy pa se oor. Martin glimlag breed, haal sy beursie uit en koop vir sy 5-jarige seuntjie die klein rugbyballetjie.

“Dè,” sê hy en gee dit vir Juan, wat die balletjie met blink ogies by hom vat. “Nou kan ons lekker speel. Jy hou mos van rugby, nè?”

“Ja, Pappa. Eendag gaan ek ook vir die Springbokke speel!”

Martin en Zelda lag saam en hy sit sy hand om sy vrou se lyf.

“Lyk my ons gaan ‘n Springbok grootmaak,” sê sy terwyl Marli al dansende rondom hulle seepbelle blaas.

By ‘n volgende stalletjie kry Zelda vir hulle elkeen ‘n sakkie spookasem. Juan vat ‘n groene en Marli ‘n gele. Hand om die lyf stap Martin van Vrede en sy gesin in die straat af. Daar volg binnekort ‘n vuurwerkvertoning op die strand.

Juan se ogies dwaal terug na die liggies in die straat. Hier op sy pa se nek voel hy so gelukkig, so veilig. Almal is lief vir mekaar, alles is lekker en die liggies is so mooi!

Rooi, geel, groen, rooi, geel, groen…

*****

Rooi, geel, groen, rooi, geel, groen…

Juan verkyk hom aan die liggies wat op die masjiene rondom sy pa se bed flikker. Die masjiene biep-biep-biep en hy verstaan nie die helfte van wat daar aangaan nie. Al wat hy weet is dat dit sy pa aan die lewe hou. Solank hulle nog biep, is daar nog ‘n kans dat sy pa gaan wakker word, weer gaan regkom.

Dit het alles so skielik gebeur en Juan se binneste is heeltemal deurmekaar. Moet ek sleg voel? Moet ek hartseer wees? Moet ek kwaad wees dat my pa so baie gesuip het dat hy in ‘n beestrok vasgejaag het en waarskynlik semi-verantwoordelik is vir die dood van twee kinders en Rozaan se bene?

Sy kop draai en Juan gaan sit op die houtbankie langs sy pa se bed. Dis snaaks hoe ‘n mens baie keer wonder of dit nie beter sal wees as jou pa dood is nie. Dan sal hy nie jou heeltyd kan afkraak of slegsê nie; jou ma sal nie die heeltyd huil nie; jou sussie sal nie elke dag net die trappe opsluip na haar kamer toe en die hele middag daar bly nie; jou vriende sal nie te bang wees om jou huis te besoek in die vrees dat jou pa hulle sal verskree nie…

Maar tog – as sy pa sou doodgaan, is hy dood. Dóód. Dan is daar nie eens meer ‘n kans om ‘n beter verhouding te probeer bou nie. Hy en sy pa het nog nooit oor dinge gesels wat saak maak nie, nog nooit ‘n man-tot-man gesprek gehad soos wat hy so graag sou wou hê nie. Sy pa was nog altyd te besig by Martin Motors en wanneer hy in die aande by die huis gekom het, het hulle dikwels iets by die skool aangehad, sodat hulle mekaar in elk geval gemis het. En die laaste tyd…Juan wil nie eens aan die afgelope paar weke dink nie.

Ek wens ek kon nog net één kans kry om dinge te probeer regmaak. Hy lyk so…weerloos, so eensaam. ‘n Mens moenie eensaam doodgaan nie.

“Asseblief, Here Jesus. Net nog een kans, asseblief. Ek wil so graag net vir hom sê…”

Biep-biep-biep.

Rooi, geel, groen…rooi, geel, groen…

*****

Wihan, Sibu en Rufus lê op hul beddens in die koshuis. Hulle volgende wedstryd is teen Kuswag, wat besluit het om nie aan die Rugbyweek te onttrek nie, ten spyte van die moeilike tyd waardeur hulle as span gaan.

“Hoe voel julle oor môre se game?” vra Sibu.

“Ek’s orraait,” antwoord Rufus. “Hulle is nie groter as ons nie en hulle moet ‘n replacement speel in die outjie wat dood is se plek.”

“Flip, dit is so screwed up,” kom dit van Wihan. “Ons gaan môre kapitaliseer op daai ouens se misery. Dis kind-of siek.”

“Dit help nie ons dink so daaraan nie, Wihan,” sê Rufus en draai op sy sy. “Ons moenie laat emosies en sulke goed in ons pad kom nie…”

“Geez, that’s harsh!” val Sibu hom in die rede, maar Rufus beduie met sy hand vir hom om stil te bly.

“Man, wag dat ek klaar praat! Ons moenie dat dit in ons pad kom terwyl ons die wedstryd speel nie. Dis mos nie asof ons nou conveniently vergeet het dat hulle deur ‘n heavy tyd gaan nie. Hel, ons het ook nie juis ‘n piekniek nie. Een van die girls in ons skool is ook oorlede, ons een speler se pa se lewe hang aan ‘n draadjie…ons word óók geraak. Ons het ons eie emosies om mee te deal.”

Wihan besef dat Rufus reg is.

“Ek hoor jou. Maar ek is net bevrees hulle gaan dit nie so insien nie. Dit kan in ‘n baie fisiese game ontaard, en met fisies bedoel ek ons gaan mekaar waarskynlik op die ou end goed moer.”

“Dis nie te sê nie, boerseun,” sê Sibu.

“O ja? Vir daai ouens is dit asof óns hulle buitesenter vermoor het. Dink jy nie hulle gaan revenge wil hê nie?”

*****

Wihan was reg. Toe Kuswag die volgende middag 17:00 op die veld draf vir die wedstryd teen Bergkruin, is daar haat in hulle oë. Van die afskop af is dit duidelik dat hulle nie omgee of hulle die wedstryd wen of nie, solank Bergkruin in die proses ernstig beseer word. Maar hulle speel skelm en vuil: sodra die skeidsregter nie kyk nie, word daar met mening getrap en gebyt. Rufus kry in een losgemaal ‘n harde elmboog in die oog sodat hy net sterretjies sien.

Ná ongeveer twintig minute se spel kry Bergkruin uteindelik ‘n strafskop en Wihan kan 3 punte vir hulle op die telbord sit. Moeg draf hy terug om sy posisie voor die afskop in te neem. Die vuil spel is besig om die manne onder te kry. Hy het lanklaas in sy lewe ‘n wedstryd gespeel waar die ander span se optrede so erg deur emosie aangevoer is. En dis asof die skeidsregter nie die gebyt en gekrap en geslaan raaksien nie!

Kort voor rustyd kry Kuswag ‘n skrum binne Bergkruin se kwartgebied. Hulle skrumskakel se ingooi is nie so suiwer soos hy dit wou gehad het nie en Jonathan kry die bal gehaak. Bergkruin se skrum begin vorentoe stoot, sodat die bal gekanaliseer word tot by Juan. Hy kry die bal, mik vir die kantlyn naaste aan hom en skop die bal dan ver uit. Maar net nadat hy die bal geskop het, word hy met ‘n stywe arm laat geloop en hy slaan agteroor. Die skeidsregter skitter in sy afwesigheid.

“Moordenaarskind,” hoor Juan hoe ‘n Kuswag-speler hom toesnou en hy sien hoe die ou in sy rigting spoeg. Juan se hart begin wild te klop. Nou het daardie man vir moeilikheid gesoek…

Genadiglik blaas die fluitjie vir halftyd en die ouens strompel moeg van die veld af.

*****

Bergkruin se spelers sit kop onderstebo in die kleedkamer.

“Gee my gou ‘n slukkie,” vra Rufus vir Juan, wat water in sy mond en oor sy kop spuit. Juan gee die bottel vir sy vriend aan.

“Hoe voel jou nek?” vra Wihan vir Juan toe hy langs hom kom sit. Juan draai sy nek stadig heen en weer.

“Hy’s orraait. Ek sal kan speel.”

Jonathan kom ingestap en hy lyk self nie te waffers nie.

“Manne, staan gou nader,” gebied hy. Die spelers staan so vinnig as wat hulle lywe dit toelaat nader en vorm ‘n kringetjie. Jonathan lyk omgekrap en ietwat teleurgesteld.

“Ek het nou net met die ref gepraat,” begin hy. “Die ref sê dat hy niks sien wat Kuswag verkeerd doen nie en dat as ons nie ‘n harde game kan vat nie, kan hy niks daaraan doen nie.”

“That’s bullshit!” roep Sibu hard uit.

“I know, Sibu, but calm down. Ouens, as ons hierdie game wil wen sonder om iemand te verloor, gaan ons baie vaster as ‘n span moet saam speel. Ons gaan na mekaar moet kyk. Ons kan nie toelaat dat hulle ons ouens uithaal omdat hulle met ‘n spul aggressie sit nie. Dis nie ons skuld wat Maandagaand gebeur het nie. Juan, jy is nie ‘n moordenaarskind nie, hoor jy my? Jy is ‘n hero, ‘n freakin’ hero. Nie een van ons kan verantwoordelikheid vat vir ander ouens se keuses nie. Wat ons kan doen, is om hier, nou, vir mekaar verantwoordelikheid te vat. Gaan ons dit doen?”

“YES!” kom dit soos een man van die spelers af.

“Bergies…”

“Yes!”

“Bergies…”

“Yes!”

“Bergies…”

“YES!”

Hulle draf terug op die veld en daar is nuwe energie tussen die Bergkruinspelers te bespeur. Juan se hart het skoon warm geword in die kleedkamer. Jonathan, hul kaptein en een van sy eie rolmodelle, het vir hom gesê hy is ‘n hero, ‘‘n freakin’ hero!’ en dit was lekker om dit te hoor! Hy het nie eens geweet Jonathan het die ‘moordenaarskind’-opmerking gehoor nie, maar hy het dit teen die wortel afgebreek. Ek is ‘n hero, ek is ‘n hero, ek is ‘n hero…ek is nie ‘n moordenaarskind nie. Ek is Jesus se kind. Ek is ‘n hero…

Wihan skop af, ‘n hoë hangskop. Rufus is eerste onder die bal en spring om dit te vang. Jonathan, wat kort op sy hakke is, keer dat Kuswag se een slot hom nie uit die lug uit loop nie. Rufus land veilig en is soos blits toe sy voete die grond raak. Met sy breë skouers skouer hy sy opponente uit die pad uit. Hulle klou aan sy enkels en probeer hom vasvat, maar Rufus het die doellyn geruik en nou baklei hy soos ‘n honger haai. Niks gaan hom keer om hierdie drie te druk nie! Omtrent drie ouens is op hom saamgepak, maar hy dryf voort. Jonathan en die ander voorspelers is by hom vir ondersteuning. Met byna bomenslike krag beur Rufus voort tot by die doellyn en val dan oor vir ‘n welverdiende drie. Die skare is op hul voete.

Dit wil tog voorkom asof Kuswag se aggressie en intensiteit ietwat afgeneem het, maar Wihan vertrou nie die vrede nie. Hy wag net vir die oomblik dat hulle weer ‘n vuil haas uit die hoed uit trek.

Tien minute later word sy vermoedens bevestig toe Jonathan in ‘n losskrum só erg in die gesig getrap word dat hy die veld moet verlaat. Bloed sypel uit slote bokant sy linkerwangbeen en -oogbank en hy lyk omtrent asof hy van ‘n slagveld af kom.

Dit beteken dat Wihan die kapteinskap moet oorneem.

Met die telbord wat op 10-0 staan en 15 minute se speeltyd wat oorbly, voel hy dat hy dit kan hanteer. Met die Here aan my kant loop ek ‘n bende storm, met my God spring ek oor ‘n muur, skiet dit skielik deur sy gedagtes en hy glimlag. Selfs hierdie bende sal hy stormloop sonder om bang te wees. Hy moet net sy span deur die volgende kwartier lei. Dis al wat hy moet doen.

*****

Wihan se hoop dat die wedstryd sonder enige verdere voorvalle sou klaar kom word skaars vyf minute later gekelder toe daar ‘n losgemaal op Kuswag se 10m stippellyn ontstaan. Bergkruin het die bal gehad toe hulle ingegaan het, maar die bal kom nie uit nie.

“Bring hom, boys!” skree Juan van sy skrumskakel-posisie af. Steeds kom die bal nie uit nie. Skielik sien hy die bal en Juan begin om die bal met sy voet uit te krap. Hy kry die rugbybal uit en tel dit op om ‘n grubber langs die regterkantste kantlyn af te skop. Net toe hy wil skop, kom Kuswag se skrumskakel en stamp hom bo van sy voete af. Dis dieselfde ou wat hom vroeër as ‘n moordenaarskind uitgeskel het.

Juan staan vinnig op en haal sy opponent in.

“Wat is jou probleem, hè?” vra Juan hom terwyl hy die skrumskakel aan die skouer gryp. Onverwags swaai die skrummie om en tref Juan reg op sy linkeroog met ‘n voltreffer. Juan sien rooi, en dis nie net bloed nie. Hy storm vorentoe, duik die skrumskakel plat en gaan sit bo-op hom en begin hom met sy vuiste toe te takel.

Voor jy kan sê mes, heers daar totale anargie. Toe die Kuswag-spelers sien dat hul skrumskakel onder Juan se vuiste deurloop, storm hulle verwoed nader. Bergkruin se manne is ook nie links nie en kort voor lank is dit net arms, bene en bloed waar jy kyk.

Wihan besef dat hy iets sal moet doen, anders gaan hulle baie swaar gestraf word.

“Bergies! Staan terug!” skree hy, maar dit het nie regtig ‘n effek nie. Hy kyk verward rond. Wat moet hy doen? Hy wil nie hê hulle moet in die geveg betrokke raak nie, maar hulle kan seker ook nie niks doen nie. Flip, ek moet dit stop, dink hy. Maar hoe?

Die volgende oomblik kom Rufus verby hom gehardloop en begin Bergkruin-spelers aan hul truie uit die geveg uit pluk.

“Staan terug! Staan terug, ouens!” skree Rufus terwyl hy dit doen. Wihan val in en help hom, terwyl die skeidsregter se fluitjie vervaard voortblaas. Uiteindelik kry hulle die geveg gestop. Juan se gesig lyk sleg. Hy en Kuswag se skrumskakel was heel onder in die hopie en hy kan dit voel.

“Wil jy ‘n geel kaart hê, Juan?” skree Rufus op hom terwyl hy terug staan. Hy sê eerder niks terug nie. Shit, hy moes nie so beheer verloor het nie! Maar aan die ander kant…hy voel half ligter, so asof hy ontslae kon raak van alles wat op hierdie stadium binne in hom soos ‘n rollercoaster aan die spin is. Dit is seker nie die konstruktiefste manier nie, maar dit het nou klaar gebeur. Hy is net só gatvol vir alles, so gatvol om te voel soos wat hy voel.

Hy sug toe die skeidsregter hom en Kuswag se skrumskakel naderroep. Hulle word albei afgestuur met geel kaarte. Juan loop nie eens na die pale toe nie, maar stap sommer direk af en bars verby die toeskouers langs die kant van die veld deur na hul kleedkamers toe.

Uiteindelik gaan die sirene af en die skeidsregter blaas die eindfluitjie. Dankie tog! dink Wihan. Dit het hier na die einde se kant toe gevoel asof die wedstryd nooit gaan ophou nie.

Bergkruin vorm ‘n ry en stap nader na die Kuswag-spelers om dankie te sê, maar hulle draai hul rûe op die Bergkruin-manne en stap weg na die oorkantste hoek van die veld toe.

“Kom ons maak kringetjie, manne,” sê Wihan en die ouens haak by mekaar in. Hulle sak op hul knieë neer en sluit hul oë. Wihan sê dankie vir die wedstryd en vir die oorwinning wat behaal is. Hy dra verder die Kuswag-span aan die Here op en bid dat hulle getroos sal word. Hy bid ook dat hul eie span genade sal beleef.

“Ons is jammer dat ons vanaand beheer verloor het, Here, en dat ons nie U daardeur verheerlik het nie. Gaan asseblief met almal wat vanaand beseer is en dié wat in die hospitaal is, asseblief, Here, sodat hulle U hand en troos sal ervaar. Ek bid dit in U Naam. Amen.”

*****

Nadat almal uit die kleedkamer weg is, bly Mnr Venter en Jonathan alleen by Juan agter. Jonathan het vir Mnr Venter verduidelik wat op die veld gebeur het en hom vertel hoe die Kuswag-speler vir Juan uitgeskel het.

Juan sit kop onderstebo, met Mnr Venter aan sy linkerkant en sy kaptein regs van hom.

“Juan, ek wil nie hê jy moet verplig voel om te speel nie. Ek en die hele span sal honderd persent verstaan as jy eerder hospitaal toe wil gaan en by jou pa wil wees,” sê Mnr Venter en sit sy een hand op Juan se skouer. Juan skud sy kop.

“Nee, meneer. Ek wil nie daar wees nie. Ek wil hier by die span wees. Ek kan hulle nie in die steek laat nie. Nie nou nie.”

Jonathan sit ook sy hand op Juan se skouer.

“Ons sal regkom, Juan. Dis nie dat ons jou nie hier wil hê nie…”

“Ek wíl hier wees.”

Bo-oor sy kop kyk Mnr. Venter en Jonathan woordeloos na mekaar.

“Nou maar goed,” sê Venter. “Jy is welkom om my te laat weet as jy van plan verander. Maar ons kan nie bekostig dat iets soos vanaand weer gebeur nie. ‘n Opponent se gesig is nie die plek om jou frustrasies uit te haal nie. Ons doen dit deur hulle hard te tackle en gate deur hulle te hardloop, hulle uit te haal daar waar dit saak maak. Jonno, ek los jou nog so ‘n bietjie by hom.”

“Reg, meneer,” sê Jonathan en hul afrigter stap uit.

Juan vee oor sy neus, wat nou vol gekoekte droë bloed is en snuif hard. Jonathan trek ‘n waterbottel nader en hou dit na Juan toe uit.

“Onthou jy wat het ek vir jou halftyd gesê, Juan?” vra Jonathan na ‘n rukkie. Juan knik. “Nou hoekom het jy dit so gou vergeet?”

Juan trek net sy skouers op. Jonathan kan sien dat hy nie baie spraaksaam gaan wees nie, maar hy praat nogtans voort.

“Heroes maak nie so nie, Juan. Regte heroes, wenners, is die ouens wat die punch vat. Ek sê nie almal moet oor jou loop nie, glad nie, maar heroes verloor nie beheer oor hulself omdat die een of ander random poepol iets oor jou wil kwytraak wat doodgewoon nie die waarheid is nie. Dis iets wat my broer my geleer het. Jy vat verantwoordelikheid vir jou eie optrede. As ander ouens hulleself soos kinders wil gedra, is dit hulle saak.”

Juan kyk vraend op.

“Wie was jou broer?” vra hy. Om die een of ander rede ken hy glad nie Jonathan se broers of susters nie. Hy het nie eens geweet hy het broers of susters nie!

“Onthou jy so ‘n paar jaar gelede was daar een van die Eerstespan-ouens wat net so na Rugbyweek gequit het en toe het almal so heavy oor hom begin skinder? Gesê hy is gay, dat hy eintlik net rugby gespeel het om aan ouens te vat, sulke stront?”

Juan knik, en besef toe skielik wat Jonathan hom wil vertel.

“Was dit…jou broer?”

Jonathan knik.

“Ja, dit was my ouer broer. Ons verskil so ses jaar. Hy het nie gequit omdat hy gay was of iets nie. Hy het gequit omdat hy homself nie op daardie stadium met die ouens kon assosieer nie. Dit was nie soos nou, wat ons so baie bid tydens oefeninge en sulke goed, nie. Dit was baie rowwer tye en hy het net gevoel sy geestelike lewe gaan te veel skade ly.”

“Flippit,” sê Juan.

“Jip. Hy het my geleer dat jy verantwoordelikheid vir jou eie keuses vat, maak nie saak wat ander mense vir jou of van jou sê of aan jou doen nie. Op die ou end is dit jy wat besluit: gaan ek die punch kan vat, of gaan ek knak onder die pressure en maar met die res van die stroom conform.”

“En hy het gekies om die punch te vat,” sê Juan, half vir homself.

“Presies. Dís wat heroes doen. Hy het geweet hy gaan dit vir homself vrek moeilik maak, maar hy het gesê dit pla hom nie want hy weet wat die waarheid is. As ‘n mens die waarheid aan jou kant het, Juan, kan niemand jou vrede van jou af wegvat nie. Jy kan dan net kies of jy mense wil toelaat om dit van jou af weg te vat.”

Jonathan bly ‘n oomblik stil.

“My broer is einde laas jaar in Amerika in ‘n motorongeluk dood. Ek kon hom nie eens groet nie, maar ek het vrede in my hart. My broer het my iets geleer wat ek nogal bly is ek aan iemand anders kan oordra.”

Juan glimlag vir sy kaptein.

“Thanks, Jonno. G’n wonder jy was nog altyd kaptein van alles nie,” sê hy. Jonathan glimlag verleë, staan dan op en trek vir Juan aan sy hand op.

“Kom, laat ons koshuis toe gaan. My maag dink al my keel het toegegroei.”

*****

Later daardie aand kry Juan vir Rufus waar hy besig is om vir hom koffie by ‘n urn in te gooi. Jonathan het die res van die span bymekaar geroep en vir hulle ingelig dat Juan by hulle bly, dat hy en Venter met hom gepraat het en dat dit nie enigeen van die ander se besigheid is nie.

“Hey, tjom. Wil jy ook koffie hê?” vra Rufus.

“Thanks, dit sal lekker wees,” antwoord Juan hom en hou sy beker nader. Hulle loop met hul bekers stomende koffie en gaan sit buitekant by een van die sementtafeltjies.

“Hoe gaan dit in die hospitaal?” vra Rufus. Juan blaas op sy warm koffie en proe dan versigtig daaraan.

“Dit gaan maar nog dieselfde met my pa. Ek was gisteraand laat daar, en ek kon dit net nie meer face nie. Flip, hy lyk so…nié soos my pa nie, jy weet? Al daai pype en goed freak my verskriklik uit.”

Hy proe-proe weer aan sy koffie.

“Was jy al by Rozaan?” wil Rufus weet.

“Mmm, net vinnig. Sy wou niks weet nie. Toe los ek dit maar.”

“Sal dit okay wees met jou as ek haar dalk môre gaan besoek?” vra Rufus versigtig. Juan knik, maar frons.

“Hoekom vra jy my toestemming?”

Rufus trek sy skouers op.

“Ag, dis net…die hele ding met Rozaan en ons was maar nog altyd ‘n bietjie awkward. Ek wil nou nie laat dit weer ons vriendskap spoil nie. Jy kan saam kom as jy wil?”

Juan glimlag effens en skud dan sy kop liggies.

“Nee, wat, thanks, sy wil my nie sien nie. Jy’s welkom om by haar ‘n draai te gaan maak, ou. Ek en sy is mos in anyway history, so dit maak nie saak nie. Buitendien, ek skuld jou nog oor jy haar nie gescore het op Jacques se party nie.”

Rufus snork en lag.

“Ja, wel,” sê hy en sluk stadig aan sy koffie. “Dankie dat jy nie pyne het nie. Dit wat op die party gebeur het, is juis die rede hoekom ek haar wil gaan besoek.”

*****

Rufus kry vir Leon in die hospitaal se ingangsportaal.

“Hey, Leon, hoe lyk dinge?” groet hy hom.

“Yes tjom! Nee, nie te bad nie, onder omstandighede,” groet Leon terug.

“Hoe het julle game vanaand gegaan? Teen wie’t julle nou weer gespeel?”

“Aliwal-Noord, dit was oraait, maar ons het nie ‘n bonuspunt gekry nie. Daar was darem nie sulke fights soos met julle game nie!”

Rufus grinnik.

“Jy kan bly wees. Ek het gedog daai ouens gaan mekaar doodmaak.”

Hy besef skielik dat dit nie noodwendig die beste manier was om die geveg te beskryf nie.

“Ek bedoel…”

Leon begin lag, eers saggies maar dan al hoe harder, sodat hulle naderhand buite moet gaan staan. Rufus bloos bloedrooi. Uiteindelik kry Leon sy ligte histerie onder beheer.

“Talk about a Freudian slip! Aag, Rufus, ons is almal so opgewen, so iets het gewag om te gebeur. Toemaar, dis gelukkig nie my pa wat daar binnekant lê nie.”

“Of jou eks-girl nie.”

Leon se oë rek effens.

“Hoe klink dit my jy is nie hier vir Juan-hulle nie?”

“Ek is nie. Ek…het by Rozaan kom kuier. En moenie worry nie, ek het vir Juan toestemming gevra. Hy sê sy wou niks van hom weet nie en ek het gedog maybe, na die hele party-episode en alles…ons het darem nog die heeltyd goed oor die weg gekom. Voor daai belaglike uitmaaksessie in elk geval.”

“Okay, as jy so sê. But it’s your funeral,” sê Leon. Hy slaan oombliklik sy hand oor sy mond.

“Jy kan bly wees ons staan buite,” merk Rufus droog op en hulle stap terug binne toe.

Leon stap aan na waar Marli buitekant haar pa se saal wag en Rufus gaan ‘n vloer op na die privaatkamer waar Rozaan lê.

Hy klop aan die half-oop deur. Rozaan lê op haar sy met haar rug na die deur en draai om. Haar gesig spreek boekdele.

“Kan ek inkom?” vra Rufus. Sy maak ‘n gebaar met haar hand.

“Sure.”

Rufus stap versigtig in, maar gaan sit nie langs haar bed nie.

“Wat wil jy hê?” vra Rozaan kort-af, maar moeg. Sy het nie goed geslaap nie en is in elk geval die grootste gedeelte van die dag bedwelm deur pynstillers.

“Rozaan…ek het net kom sê ek is jammer,” kry Rufus dit uiteindelik uit. Rozaan wil begin praat, maar hy maak haar stil. “Ek praat nie van die ongeluk nie. Ek bedoel, ek is jammer daaroor ook, maar ek wil eintlik kom jammer sê oor die aand by Jacques se party.”

Rozaan het dit nie verwag nie.

“Ek verstaan nie?”

“Ek is jammer dat ek jou omgepraat het om reguit vir Juan te sê hoe jy voel. Dalk sou jy dan die hele uitmaak anders benader het. Dalk sou dit beter gewees het as jy hom maar net verneuk het en klaar. Want toe begin jy om sy neus in dit te vryf en dit vir jouself ook nog slegter te maak. Ja, goed, ons ouens het vir mekaar geestelike broers geword, maar jy het net agteruit gegaan en met Corna-hulle se spul begin rondhang. Miskien as dit nooit gebeur het nie, sou jy nie met daai Kuswag-ou geflirt het nie en dan sou julle nie Laughing Hyena toe gegaan het nie…”

“Stop! Stop! Stop!” huil Rozaan. “Dis nie jou skuld nie, Rufus! Dis nie jy wat moet jammer sê nie! Ek het my eie keuses gemaak, niemand het my gedwing nie. Ek het self in Jacques se kar geklim, ek het geweet hoe dronk hulle is. Ek wóú met Juan uitmaak, onthou jy? Ek wóú vry wees…maar ek was nooit vry nie. Ek het ‘n klomp goed gedoen wat ek gedink het vir my vryheid sou beteken, maar dit het my net in die een slaggat na die ander gelei. Weet jy wie van die skoolkinders het al vir my kom kuier vandat ek hier lê? Juan en jy. My beste vriendin is dood en sy word op ‘n ander dorp veras en ek kan dit nie bywoon nie…en nie één van my sogenaamde vriende het nog kom kyk hoe dit met my gaan nie! En Juan…mens kan dit ook nie juis ‘n kuier noem nie.”

“Hy is ook jammer, weet jy.”

“Jammer oor wat?”

“Dat julle nie kon gesels nie, of eerder dat jy nie met hom wou praat nie.”

Rozaan bly stil. Wat is Rufus se case? Wil hy nou hê hulle moet opmaak of wat?

“Ek wil net laastens sê ek is jammer dat jy en Juan nie meer pêlle is nie. Hy wil graag hê dat julle darem nog vriende moet wees, weet jy.”

Steeds sê Rozaan niks.

“Ek…gaan nou terug koshuis toe. Juan het vanaand ‘n ou op die rugbyveld gebliksem omdat die ou hom ‘n moordenaarskind genoem het. Ek wil nog gaan kyk of hy oraait is. Ek sal weer ‘n draai kom maak,” sê Rufus en begin dan uitstap.

“Rufus…” roep Rozaan saggies net toe hy om die kosyn verdwyn. Hy steek sy kop weer by die deur in.

“Yes?”

“Sê vir Juan…dit sal lekker wees om hom weer te sien.”

Rufus glimlag sy warm glimlag vir haar, en onwillekeurig dink Rozaan terug aan die heel eerste dag by die skool toe hulle mekaar ontmoet het.

“Ek maak so.”

Toe hy weg is, haal Rozaan diep asem.

Mooi so, hoor sy vir Stemmetjie. Nou kan ons uiteindelik begin om die pad van gesondword te stap.

*****

Martin van Vrede weet dat hy besig is om te loop, maar hy weet glad nie waar hy is nie. Hy kan niks om hom sien of voel nie – net die swaar, donker newels wat soos ‘n warm mistigheid oor hom spoel. Dit voel asof iets hom vashou, amper soos toue of so iets, maar ook nie heeltemal nie. Hy weet net hy wil wegkom, loskom van al hierdie dinge wat hom terughou! Hy wil anders wees as wat hy is. Hy voel eensaam.

“Hallo!” roep hy uit, maar hy hoor nie eens eggo’s nie. Dis asof die klank hier reg langs hom afbreek. Waar ís hy? Hy wil huistoe gaan! Die verlange na sy vrou en kinders oorweldig hom skielik en hy weet hy huil, maar hy voel geen trane nie. Ek soek vir Zelda! Ek soek vir Juan en vir Marli! Ek wil vir hulle sê ek is jammer oor die afgelope paar maande. Ek is jammer dat ek so dronk was. Ek is jammer dat ek hulle geslaan het. Ek is jammer dat ek my eie drome deur hul lewens probeer leef het. Ek wil vir Juan sê ek is jammer dat ek hom ‘n stuk stront, ‘n patetiese flop genoem het. Ek kon net my eie mislukkings raaksien en het dit op hulle geprojekteer…Ek is jammer…Ek is jammer…Ek is jammer…

Skielik kom Martin agter dat dinge anders voel. Verbeel hy hom of is die newels skielik gryser?

*****

Jonathan se kar stop met ‘n harde remgeluid voor die hospitaal en Juan, Wihan en Rufus spring uit. Mnr. Venter het skaars vyf minute vantevore die nuus gekry dat Juan se pa besig is om wakker te word en na hom vra. Dit is al baie laat, ná 02:00 in die oggend, maar omdat dit die volgende dag die uitstappiedag van die week is, het Wihan en Rufus kans gesien om saam met Juan te kom.

“Wat gaan aan? Kan ons ingaan?” vra Juan sy ma wat hom met trane in haar oë omhels.

“Die dokters is heeltyd by, hy praat deurmekaar en…ag, Juan!” huil Zelda. Juan gee sy ma ‘n drukkie om haar skouers en stap dan saam sy twee vriende na sy pa se saal in die intensiewe sorg-eenheid.

“Ons wag hier,” sê Wihan toe hulle by die deur kom. Juan draai net om en glimlag ‘n bewerige glmlag vir hulle voordat hy ingaan.

Daar is nie minder pype of masjiene rondom sy pa se bed nie, maar vir Juan lyk sy pa skielik meer lewendig as wat hy hom in ‘n lang tyd gesien het.

“Pa…?”

Martin se oë helder op toe hy sy seun sien.

“Juan…”

Sy stem is krakerig en klink oud, ten spyte van die glinster in sy oë.

“Pa…ek…”

Verder as dit kom Juan nie. Sy stem raak weg en hy stop by die bed se voetenent. Die stryd binne-in hom woed soos ‘n stormsee. Hierdie is dieselfde man wat hom nog ‘n week gelede teen ‘n yskas gegooi het. Dis dieselfde persoon wat hom uitgeskel het vir ‘n patetiese stuk stront en gesê het dat God nie eens van hom hou nie…Nou lê hy hier, hulpeloos, pateties en…hoe móét hy voel? Wát moet hy voel?

“Pa…ek weet nie wat ek moet sê nie.”

Martin se oë gaan ‘n oomblik toe, maar dan maak hy dit weer stadig oop.

“As ek hier uitkom…gaan dinge anders wees,” kry hy dit moeisaam uit.

“Hoe?” vra Juan sag, maar dringend. “Hoe, Pa? Gaan Pa ophou drink? Gaan Pa ophou om ons te slaan? Gaan Pa my begin liefkry? Hoe gaan dinge anders wees?”

Martin se asemhaling kom swaarder en sy gesig raak strak.

“”n Mens sou dink…jy sou my…in hierdie toestand…’n kans gee…”

“Ek wil, Pa!” sê Juan en stap om die rand van die bed. “Dis net…ek weet nie hoe dinge beter gaan word nie. Pa kan dit nou belowe, maar as Pa eers weer gesond is en alles is fine…hoe weet ek dit gaan nie weer gebeur nie?”

Dit lyk asof Martin hom wil antwoord, maar skielik begin hy na sy asem snak en aaklige, hortende geluide kom uit sy borskas. Sy oë raak wyd oopgesper en Juan weet daar is groot moeilikheid.

“Help! Iemand, kry ‘n dokter!” skree Juan en druk die roepknoppie oor en oor. Binne sekondes kom dokters en verpleegsters nader gestorm. Juan staan vinnig terug. Die trane in sy oë kan hy met moeite beheer en hy stap haastig by die deur uit.

Buitekant kry hy vir Rufus en Wihan, wat duidelik kan sien dat dinge nie lekker is nie.

“Wat het gebeur?” vra Wihan. Juan sak op sy hurke en skud net sy kop heen en weer.

“Ek het alles opgefok.”

*****

Waar Leon by Marli staan, sien hy hoedat Juan, Wihan en Rufus in die gang afgestap kom.

“Ek gaan gou na hulle toe, okay?” sê hy vir haar en sy knik. Leon loop hulle tegemoet.

“Is alles okay?” vra hy en Rufus beduie vir hom dat dit beslis nie okay is nie.

“Ons gaan terug koshuis toe stap. Kom jy saam?” vra Wihan en dit is eintlik meer ‘n opdrag as wat dit ‘n versoek is. Leon verstaan en kry sy goed.

Marli bly alleen agter toe die seuns haastig wegstap. Sy is baie bekommerd oor haar pa en Juan. Nie een van die twee lyk vir haar exactly goed nie en sy ys om te dink…as haar pa nou sou doodgaan, sal Juan homself nooit vergewe nie.

*****

Toe hulle terug by die koshuis is, gaan klim Juan onmiddellik in die bed. Wihan, Rufus en Leon gaan sit buitekant.

“Wat het gebeur?” vra Leon. Rufus trek sy skouers op.

“Ons was nie saam in nie, maar toe Juan utkom het hy net gesê dat, wel, dat hy alles opgemors het. Kom ons sê maar net dit.”

“Sy taalgebruik was ‘n bietjie krasser,” sê Wihan. “Ek dink nie hy en sy pa gaan ooit eye to eye sien nie. Ek twyfel in die eerste plek of sy pa dit gaan maak en selfs al doen hy, wat is die kans dat dinge ooit weer tussen hulle kan regkom?”

“Was dit ooit reg?” vra Leon. “En wat is ‘reg’? Sit ons nie almal maar met ons pa’s vas nie?”

“Dis nie dieselfde nie,” sê Rufus.

“Nou hoe is dit dan?”

“Man…dis ingewikkeld.”

“Sy pa sal hulle net weer op ‘n stadium begin donder,” verduidelik Wihan. “Ek ken daai oom al lank en hy het baie mense vir ‘n lang tyd ‘n groot rat voor die oë gedraai. Hy is een van daardie blink, gladde tipe ouens wat ‘n moerse masker vir die buitewêreld voor hou met sy garage en sy golfstokke en sy blink kar en alles, maar binnekant is hy eintlik ‘n monster. Hulle verander nie. Dalk vir ‘n rukkie, maar dan is alles maar net weer soos dit voorheen was.”

Vir ‘n paar minute is daar stilte.

“Dit suck,” kom dit van Leon af. “Ek bedoel, ek het ook nie juis ‘n piekniek vir ‘n lewe nie, maar ten minste weet ek wat ek elke dag mee deal. Juan…dit verbaas my dat hy nog nie weggeloop het uit die huis nie.”

“Waarnatoe sal hy nou eintlik gaan?”

“Ek weet nie, tjomma! Ek sê maar net.”

Wihan sug.

“Maybe is dit beter as sy pa…flip, ek voel skoon skuldig om dit eens te dink.”

Rufus krap met ‘n klippie op die sementblad van die tafeltjie.

“Dalk ís dit beter. Ek hoop net Juan sal met homself kan vrede maak as dit sou gebeur.”

“Maar dis dan nie sy skuld nie.”

“Ek weet dit. Ek hoop net hy besef dit ook.”

*****

Die Vrydag van die week word daar nie ‘n rugbykliniek aangebied soos met die ander oggende nie en het die spanne af om te doen wat hulle wil. Party skole gaan besoek wildsplase, ander spandeer die dag by die dorp se damme en sommiges besoek die nabygeleë warmwaterbronne. Bergkruin se Eerstespan het vir Mnr. Venter gevra of hulle vanjaar eerder dam toe kan gaan, aangesien hulle elke jaar die bronne besoek en hy het ingestem.

Hoewel hy in ‘n tweestryd was daaroor, het Juan besluit om saam te gaan. Hy kan dit nie vat om by die hospitaal te wees nie en hy weet hy moet homself dwing om dit nie vir die span moeiliker te maak nie.

Toe hulle by die koshuis vertrek, roep hy vir Wihan, Rufus en Sibu nader.

“Ons gaan vandag geniet, oraait? Ons gaan ski en tube ry en braai en op Wihan-hulle se Jetski rondspeel. Ek wil nie die heeldag soos ‘n pity case behandel word nie, asseblief.” Die ander ouens stem in.

Dit word ‘n heerlike dag by Klipfonteindam. Daar word visgevang, geski, motorboot gery en Wihan-hulle se Jetski kry groot aftrek. Die ouens word twee-twee op binnebande agter die motorboot aangetrek en terselfdertyd as wat die boot hulle probeer afgooi, probeer hulle mekaar ook afgooi.

Wihan oortuig naderhand vir Rufus dat hy hom met die Jetski op ‘n tube moet trek. Rufus maak sy reddingsbaadjie nog ‘n bietjie stywer vas. Sibu, wat maar lugtig is vir die water, lyk bekommerd.

“Bru? Are you sure what you’re doing? Wihan is crazy vandag!”

Rufus pluk vir oulaas aan sy baadjie.

“Whoo-hoo! Kom, jou pissie!” hoor hulle vir Wihan skree.

“Sê vir my ma ek is lief vir haar,” sê Rufus grootoog en gaan lê op die tube in die water. Sibu en Juan staan geamuseerd aan die kant van die dam en kyk. Wihan pluk hom rond, jaag met hom oor die golfies sodat dit vir Rufus soos spoedhobbels voel en swaai hom in die rondte. Dit voel vir Rufus asof sy arms uit hulle potjies uit gaan skeur, maar hy klou soos ‘n neet. Hier word hy vandag nie afgegooi nie! Nie deur ‘n ou op ‘n Jetski nie!

Maar Wihan is netso ‘n bittereinder en hy maak die Jetski net groter oop. Naderhand lê Rufus nie eens meer op die tube nie, maar hy klou nog verbete aan die handvatsels vas. Einde ten laaste kan hy dit net nie meer vashou nie en hy laat los. Soos ‘n stuk vrot vel tol hy oor die water. Wihan ry nader en sleep hom dan stadig uit.

Sibu en Juan staan op die wal en hande klap.

“Nice! Well done, Rufus!” roep Sibu uit toe hulle naderkom. Juan se oë rek egter toe hy vir Rufus van naby sien. Hy is vol rooi kolle en merke wat binnekort blou gaan wees.

“Flip, ou, jy lyk soos ‘n mishandelde kind! Vra my, ek sal weet!”

Vir ‘n oomblik kyk die ouens ‘n bietjie ongemaklik na mekaar, maar begin dan te lag.

“Okay,” sê Rufus en maak sy reddingsbaadjie met hande wat nog steeds effens van skok bewe, los.

“Sorry, man, ek het seker ‘n bietjie carried away geraak,” kom Wihan se flouerige verskoning. “Kom ons gaan kry kos.”

Een van die ouens se pa’s het ‘n varkie gepekel en gerook en dit op ‘n spit vir die manne gebraai en hulle smul heerlik daaraan.

Juan skakel nie heeltemal af nie, maar hy kry dit tog reg om die dag te geniet sonder om te veel aan sy pa te dink. Daar sal later weer tyd wees om te worry, het hy besluit.

*****

Marli en Zelda van Vrede wag by die Wimpy vir hul geroosterde toebroodjies toe Zelda se selfoon skielik hard lui. Haar gesig word asvaal en sy laat val haar handsak.

“Ma? Wat gaan aan?” skree Marli.

“Jou pa…die hospitaal sê ons moet nóú kom!”

“Maar…maar Juan…hulle is nog…”

“Bel hom!” gil Zelda. “Ek gee nie om wat jy doen nie, kry hom net hier!”

Bewend vroetel Marli op haar selfoon se knoppies rond terwyl hulle terugjaag hospitaal toe.

“You have reached the voice mail box for the number 082…”

Flip, Juan! Dink Marli paniekbevange. Hoekom antwoord jy nie?

Zelda sit haar noodligte aan en lê op die kar se toeter terwyl hulle deur die dorp se niksvermoedende strate jaag.

*****

Toe dit tyd word om huiswaarts te keer, roep Mnr. Venter die span bymekaar.

“Ons het sopas die finale bepalings gekry. Ek wil julle geluk wens, manne: ons speel in die finaal.”

Spontaan begin die ouens hande klap en skree van blydskap.

“Yes!”

“Cool!”

“Ja!”

“Teen wie, Meneer?” vra Jonathan. Mnr. Venter hou die manne fyn dop terwyl hy antwoord.

“Teen Ewoud Heymans.”

Weer is daar ‘n geroesemoes onder die opgewonde seuns.

“Hoe het dit gebeur, Meneer? Hulle het dan nie ‘n bonuspunt gekry in hulle laaste game nie?” vra Rufus

“In ‘n verrassende upset het Bothaville vir Maritzburg geklop en op punteverskil het Ewoud Heymans een drie meer as hulle aangeteken.”

Die seuns kom effens tot bedaring by die aanhoor van dié stukkie inligting.

“So, dis ons teen Leon-hulle,” sê Juan vir Sibu, wie se oë blink.

“Bru, ek gaan vir hulle hárd tackle!”

Wihan pomp hom in die ribbes.

“Dis nou as Leon nie vir jóú hard tackle nie!”

Sibu spoeg gemaak verontwaardig.

“Never! He will have to catch me first. Ek hardloop sy sleutelbeen vir hom moer toe.”

Die ouens klim laggend in die bus en bespreek geesdriftig die gebeure wat voorlê. Elkeen se hart begin vinniger te klop met die wete dat hulle dalk, net dálk, weer die Rugbyweek-trofeë in hul hande sal kan hou.

Juan gaan sit langs Rufus en grou vir sy selfoon in sy sak.

19 Missed Calls.

Juan se bloed stol in sy are.

*****

Rugbyskoolstorie/Heroes Vat Die Punch – deel 8

February 25, 2008 Leave a comment

Vir die duur van die week het Bergkruin se Eerstespan in hul eie skool se koshuis ingetrek sodat hulle as span saam kan bly. Daarom sit Juan, Rufus en Wihan laat die aand buite teen die muur en hou nabetragting. Wihan is nog steeds omgekrap oor die aanmerking van die graad 9 seun.

“Dink julle ouens ek is onder-kaptein omdat my pa ryk is?” vra hy naderhand reguit. Juan lag.

“Ag, asseblief, ou. Niemand gee groter borge as my pa nie en ek het dit nie gemaak nie. Ek bedoel, wat het jou pa vir die skool geskenk – ‘n bus?”

Wihan besef dat Juan gelyk het. Hoewel dit nie op die oog af so lyk as ‘n mens na hul huis sou kyk nie, is sy ouers nogal wel-af. Hulle loop egter nooit en spog met hul geld nie en die kinders is al van kleins af geleer dat geld iets is wat verdien moet word. Sy pa sou nooit vir die skool geld gegee het net sodat hy onder-kaptein van die Eerstespan kan word nie. Maar hy wonder tog.

“Ja, okay, maar ek wonder nog hoekom het Venter my onder-kaptein gemaak. Onthou julle, hy het gesê sy redes is sy eie. Nou flippen staan almal en skinder dat my pa hom omgekoop het.”

“Maar hy het mos nie,” sê Rufus. “Ou, vat dit van my af – daar gaan altyd stories wees, veral as ‘n mens dit nogal groot maak. Mense like dit om die ouens op wie hulle jaloers is, sleg te laat lyk, selfs al beteken dit hulle moet iets uitlieg. Mense is weird goed. Skinder is vir die meeste mense soos…soos wat gym vir Leon is. Hulle kan nie daarsonder klaarkom nie. En hulle gee ook nie regtig om wie in die proses aftjop nie.”

Wihan glimlag.

“Julle is seker reg. Maar ek wonder net oor Venter.”

“Nou hoekom vra jy hom nie môre nie?” vra Juan. Wihan bly ‘n paar oomblikke stil en skud dan sy kop beslis.

“Almal se moere. Dis môre die Boot-Out. Daar sal ek vir hulle wys dat ek kán skop. En dat ek my plek in die span en my onder-kapteinskap verdien.”

In die verte hoor hulle ‘n dowwe slag.

*****

Die Laughing Hyena is tjok en blok met jong mense van die dorp, besoekende rugbyspelers en hoërskoolkinders wat ‘n kans om uit te gaan aangegryp het. Dis nie ‘n baie groot kuierplek nie, maar wel ‘n baie gewilde een en veral tydens die Rugbyweek is dit elke aand stampvol.

Rozaan het haarself al die heel aand opgeskeep met Wayne, so ‘n surfer-dude wat vir Kuswag buitesenter speel. Sy weet nie veel van hom af nie, maar sy weet sy het sy aandag en dis vir haar heeltemal genoeg. Soos wat hulle by een van die tafeltjies saam met sy spanmaats sit en kuier, is sy hande op ‘n verkenningstog van hul eie en sy laat hom begaan. Dis vir haar lekker om vir ‘n slag met ander ouens te doen te kry. Boonop hoef sy nie vir Juan of een van sy vriende te face nie.

Die afgelope tyd ná hulle uitgemaak het, het sy wel verlig gevoel, maar dit was nie net all shits and giggles nie. As sy pouses vir Juan by sy vriende gesien staan het, het sy nogal daarna verlang om net by hom te kon wees. Hy het darem ook maar killer-looks en eintlik is hy ‘n baie decent ou. Hy was immers vrek romanties aan die begin van hulle verhouding en as hy haar gesoen het, het dit vir haar elke keer gevoel asof die wêreld regtig ophou draai. Maar hier na die einde toe…sy kon net nie agterkom wat hom presies pla nie. Eintlik het sy nie regtig omgegee nie.

Nou het sy vanaand hierdie seekat opgetel en sy weet dat hy vroeër of later groter planne in sy kop gaan kry, as hy dit nie alreeds het nie. Sy wonder of sy van hom ontslae moet raak of hom net moet toelaat?

Hel, Rozaan, kom die stemmetjie van binne af. Jy oorweeg dit tog nie ernstig nie, doen jy?

Miskien, antwoord sy. Miskien is dit nie so bad nie. Wayne het sulke cute kuiltjies in sy wange en hy betaal nog die heel aand vir my drinks.

So? Is dit genoeg rede om met hom seks te hê? Cute kuiltjies en die feit dat hy vir jou drinks betaal? Gaan dit nie oor liefde nie?

Natuurlik gaan dit oor liefde, blaf Rozaan in haar gedagtes terug. Liefde maak! Ha-ha.

Okay, kom die stemmetjie. Jou keuses is jou eie. Ek wil net hê, voordat jy enige besluite finaal neem, kyk net eers na Wayne en dan maak jy net seker of hy regtig die ou is met wie jy die eerste keer in jou lewe wil seks hê.

Vir ‘n oomblik kyk sy na Wayne se profiel. Hmmm. Not bad. Maar dis asof hy vervaag en Juan se profiel vir haar duideliker word. Rozaan skud haar kop vinnig om die beelde uit haar gedagtes te kry. Juan is geskiedenis, vir wat dink sy nog aan hom?

Wayne draai na haar en soen haar in die nek.

“Alles okay, babe?” vra hy en trek haar hand nader aan sy been. Rozaan voel meteens baie ongemaklik en weet skielik dat Wayne definitief nié by haar gaan kry wat hy heel waarskynlik soek nie. Sy trek haar hand terug en maak dit dan los van syne.

“Ja, wat, dankie. Wil jy nie vir ons nog ‘n shooter gaan kry nie?” vra sy en blaas vir hom ‘n soentjie met ‘n pruilbekkie. Wayne frons effens, maar staan dan op.

“Sure. Ek’s nou weer hier.”

Rozaan sit terug in haar stoel. Vanaand gaan ‘n lang aand wees.

*****

So besig as wat die Laughing Hyena met die jonger garde is, net so wemel Hoërskool Bergkruin se Sportkiosk met afrigters, spanbestuurders, onderwysers en ander amptelike ondersteuners wat ná die wedstryd saam kuier.

Martin van Vrede staan eenkant en lag kliphard vir ‘n grap wat een van Bothaville se afrigters vertel het. Hy is blink gedrink, maar hy het nog glad nie planne om huiswaarts te keer nie. Daarvoor kuier hy heeltemal te lekker.

Teen middernag moet die Sportkiosk sluit en die mense keer drentelend terug na hul onderskeie huise, hotels en gastehuise. Martin stap slingerend saam Mnr Spies uit. Mnr Spies het ‘n baie rustiger aand agter die rug as Martin en help hom regop toe hy teen die deurkosyn steier.

“Jy gaan sekerlik nie self terugbestuur huistoe nie, Martin?” vra hy. Martin beduie met sy hand in die lug.

“Hoekom nogal nie? Ek kán…bestuur. Ek hét…karre. Karrrre. Ek het…kán self regkom.”

“Laat ek jou gaan aflaai,” bied Mnr Spies weer aan, maar Martin vererg hom.

“Los my uit, man! Probeer ek jou babysit?” kom dit ietwat moeisaam terwyl hy tot by sy BMW, wat reg by die sportgronde se hek staan, vorder. Mnr Spies probeer hom vir oulaas keer en sit sy hand op Martin s’n toe hy die motorsleutels in die deur se slot druk.

“Martin, jy’s dronk. Dis gevaarlik op die pad!”

Martin klap sy hand weg en swaai dan wild ‘n hou na Mnr Spies se gesig toe. Mnr Spies moet net koes en Martin klap sy deur hard toe.

“Ek…is dalk dronk, maar ék…kan bestuur. Ek is nie ‘n flop nie. My seun het dalk…vanaand soos ‘n stuk stront gespeel…hel, hy ís een…maar ek…is nie. Ek is nie! Ek…is ‘n sukses. Sukses!” Met die laaste woord as ‘n uitroep trek hy met skreeuende bande weg sodat die brandmerke op die teer agterbly. Mnr Spies bly verdwaas in die pad agter.

*****

“Kom ons gaan Bucks toe!” stel iemand voor. Die voorstel om te gaan dans vind algemene byval onder Wayne en sy vriende.

“Is jy lus om te gaan dans?” vra hy vir Rozaan. “Ons hoef nie lank te bly nie. Ons moes eintlik al terug gewees het daar by daai koshuis waar ons slaap, maar ons sal net insneak, dan word ons coach nie wakker nie.”

“Reg met my,” sê sy. As hulle tussen ander mense bly, is sy dalk vir die res van die aand veilig. Daar kan sy darem met ander ouens ook dans. Sy raak nou bietjie moeg vir Wayne en sy kuiltjies, hoe cute dit nou ookal is.

Wayne en Jacques Steynberg het deur die loop van die aand met mekaar begin kuier en Jacques beduie vir hom en Rozaan om sommer saam met hom in sy afslaandak-sportmotor te klim. Hulle twee en Lisa gaan sit op die agterste sitplek terwyl Skalla voor langs Jacques inklim. Hulle maak nie hul gordels vas toe Jacques met ‘n gebrul wegtrek nie.

*****

Martin sukkel om die motor te beheer. Sy hande kry dit nie lekker reg om die stuurwiel en die rathefboom gelyk te hanteer nie. Dis asof hy net nie die ratte oorgesit kan kry nie. Met ‘n gevloek buk hy met sy kop af om nader te kyk na wat daar aangaan.

Die dringende, harde toeter van die swaar beestrok laat hom verskrik opruk. Martin pluk die stuurwiel wild heen en weer, terwyl sy voet al hoe swaarder op die petrolpedaal lê. Die kar begin spin en hy verloor heeltemal beheer. Die vragmotor stop nie.

*****

Skalla lag hard en mors sy bier op Jacques se skoot uit.

“Hey, bra! Check waar jy mors!” raas Jacques en probeer met sy een hand sy skoot droog vee. Skielik gil die meisies van die agtersitplek af. Jacques kyk benoud op en vloek hard.

“Pasop!” skree Wayne. Dis te laat. Byna gelyktydig tref Jacques, Martin van Vrede en die leë beestrok mekaar. In die stil naglug kan ‘n mens die slag myle ver hoor.

*****

“Juan! Juan, word wakker!”

Juan word stadig wakker en loer deur skrefiesoë na Rufus en Jonathan.

“Mmmm? Watsit?” vra hy deur die slaap. Rufus kyk na Jonathan. Jonathan haal diep asem.

“Juan, ou, ek het vir jou slegte nuus,” begin hy. Juan sit effens meer regop en frons dan vir Jonathan.

“Watse nuus?”

Rufus gaan sit langs hom op die bed.

“Daar was ‘n moerse ongeluk in Kerkstraat. Twee karre en ‘n beeslorrie het almal mekaar getref. Juan…jou pa was in die ongeluk. En Rozaan.”

Juan is nou wawyd wakker.

“Wat? Wat het gebeur? Is hulle…?”

“Niemand weet nog presies nie,” sê Jonathan. “Ons het nou net die nuus gekry. Jou ma het vir Venter gebel. Ons weet net dis bad, Juan.”

Juan voel hoe daar ‘n ysterhand stadig maar seker om sy hart vou en begin om dit vas te druk. Sy pa én Rozaan! As hulle moet doodgaan…dit sal vir hom ongelooflik sleg wees. Al is hy en Rozaan nie meer ‘n item nie, sou hy dinge tussen hulle darem weer ten minste tot by vriendskap wou laat vorder, hulle kom tog immers ‘n lang pad saam. Wat sy pa aanbetref…hy weet nie regtig hoe hy oor sy pa voel nie, eintlik is hy nog moer kwaad vir hom, maar dit sou darem nice gewees het om met hom te kon vrede maak. Hel, dit sou nice gewees het as die ou net weer met hom sou wou praat!

“Ons moet seker hospitaal toe gaan?” vra hy nadat hy ‘n rukkie net voor hom uitgestaar het. Rufus knik.

“Ons sal saam kom, ek en Wihan. Ek gaan hom net gou wakker maak.”

“Nee, los hom,” keer Juan. “Hy moet môre goed doen in die Boot-Out, hy moenie nou oor my worry nie.”

“Goed,” sê Jonathan. “Trek gou julle sweetpakke aan, dan kry ek julle voor. Ons ry sommer met my kar.”

*****

Toe hulle by die hospitaal kom, is Juan se ma reeds daar.

“Waar is Marli?” vra hy nog voordat sy hom kan groet.

Zelda van Vrede is ‘n baie verwarde, bewerige vrou en ma om 01:30 in die oggend.

“Sy sit hier om die draai. Leon is by haar. Hy het nog by ons huis koffie gedrink toe ons die nuus gekry het.”

Juan storm by haar verby en kry vir Leon en Marli, waar Leon troostend met sy arms om haar sit. Leon kyk op en sien vir Juan en Rufus.

“Hey, ouens,” groet hy hulle en staan op. Die ouens druk mekaar vas. Juan se oë is ‘n warboel van vrae.

“Hoe…hoe erg is dit?” vra hy vir Leon.

“Rozaan-hulle was vyf mense in die kar. Sy en Lisa en so ‘n ander ou van Kuswag het saam met Jacques en Skalla in Jacques se convertible gery. Ons dink hulle was heel moontlik op pad Bucks toe. Jou pa was in die ander kar en dan was daar die beeslorrie.”

“Wat weet ons van die mense?” van Rufus dringend. Leon se stem begin effens te kraak.

“Lisa en die Kuswag-ou is op slag dood. Sy naam was Wayne. Hulle het agter in gesit, maar die beestrok was leeg en het half op sy kant bo-op die convertible geval en hulle getref. Die ander weet ons…nog nie regtig iets van nie.”

“Dis presies die donnerse tipe ding wat my pa sal aanvang. Seker lekker gesuip gewees. Bliksem!” vloek Juan.

Rufus skud sy kop stadig.

“Klink na ‘n helse gemors.”

Juan gaan sit langs Marli en druk haar teen hom vas. Sy begin van vooraf te huil. Leon beduie vir Rufus dat hulle die twee ‘n bietjie alleen moet los en hy vat hom eenkant toe.

Rufus kon die huiwering in Leon se stem hoor toe Leon van die ongeluk vertel het.

“Ou, sê my reguit: hoe erg is die ander mense?” vra hy hom tromp-op. Leon kyk eers ‘n oomblik weg en praat dan afgemete, amper asof hy elke woord versigtig weeg en mooi dink of hy dit werklik wil sê.

“Die kans dat die ander mense in die karre dit gaan maak is op hierdie stadium bitter skraal. Die lorriedrywer is fine, hy het net ‘n paar snye en kneusplekke en ‘n gekraakte rib, of so iets. Jacques was nog conscious toe die Medical Rescue op die toneel opgedaag het, maar hy was baie deurmekaar en het die heeltyd onverstaanbare goed gesê. Skalla se sitplek het met die slag heeltemal agtertoe geskuif…en Rozaan se bene vergruis. Sy was nog bewusteloos toe hulle met haar hier aangekom het, maar die dokters is op die oomblik besig om haar te stabiliseer. Hulle gaan waarskynlik albei haar bene van onder haar knieë af moet afsit.”

Jonathan het intussen by hulle kom staan en fluit saggies. Leon bly ‘n oomblik stil voordat hy verder praat. Hy vat ‘n papierkoppie en tap dan ‘n bietjie water uit ‘n waterhouer daarin. Ná ‘n paar slukke praat hy verder.

“Skalla is ook deur die lorrie getref, maar die lorrie se oop venster het so half bo-oor hom geval, so hy gaan ook oraait wees, behalwe dat hy albei sy arms op iets soos vier verskillende plekke gebreek het.”

“En Juan se pa?” vra Jonathan. Leon huiwer, haal dan diep asem, vat nog ‘n sluk water en asem dan stadig uit.

“Juan se pa is op elke moontlike masjien wat hierdie hospitaal het om hom aan die lewe te hou.”

*****

Byna twee ure later kom die dokters uiteindelik te voorskyn. Een van hulle, Dr. Grobbelaar, beduie vir die moeë groepie mense om in ‘n kleinerige vertrek in te gaan. Leon, Juan, Rufus en Marli stap in, met Zelda van Vrede wat hulle met periodieke snikke volg. Jonathan het intussen na die koshuis teruggekeer.

“Laat weet my sodra daar enige verdere nuus is,” het hy vir Leon gesê nadat hulle selfoonnommers uitgeruil het.

Dokter Grobbelaar maak die deur agter hom toe. Baie kalm en versigtig deel hy die nuus met hulle mee: Lisa en Wayne is op slag dood, terwyl Jacques, Skalla en die bestuurder van die beestrok ligte beserings opgedoen het – hoofsaaklik beenbreuke, kneusplekke en snywonde. Hulle gaan in die hospitaal bly vir observasie. Rozaan se dubbele amputasies is vir 10:00 die oggend geskeduleer. Sy sal nooit weer kan hokkie speel nie.

Martin van Vrede se toestand is kritiek, maar stabiel. Hy het nog nie sy bewussyn herwin nie en hoewel die dokters baie bekommerd oor hom is, verseker Dokter Grobbelaar hulle dat die dokters alles in hul vermoë doen en gaan doen om hom deur te haal.

Toe hy klaar gepraat het en weg is, stap Zelda en Marli ook uit. Leon, Juan en Rufus bly agter. Juan sit net agteroor met sy kop teen die muur en sy oë toe. Vir die eerste keer is dit regtig ‘n realiteit: sy pa kan doodgaan. Sy pa, wat hom so uitgeskel het vir alles wat sleg is, hulle geslaan het en stadig maar seker besig was om homself en sy besigheid weg te suip, kan actually doodgaan.

Leon staan op en strek sy bene en sy arms. Die spanning van die aand, voor en ná die ongeluk, laat hom styf voel. Dit help altyd om ‘n slag goed te strek, het hy al geleer. Dis goed om net ‘n slag vars suurstof in die longe te kry en die bloed deur jou lyf te laat sirkuleer.

Rufus lyk en is moeg. Hulle was skaars in die bed gewees toe Jonathan hom kom wakker maak het en hy het vroeër die aand ‘n woeste game gespeel. Toe was daar nog die simpel graad 9 laaitie met sy vertraagde opmerking, wat vir hom byna net soveel as vir Wihan ontstel het.

“Dink julle…wil julle bid?” vra hy terwyl hy vorentoe sit. Juan skud sy kop.

“Ek’s nie lus nie.”

Leon skuif sy stoel nader aan Rufus.

“Dis okay, tjom, jy hoef nie as jy nie wil nie. Ons sal,” sê hy. Hy begin ook dan sommer eerste bid, iets wat hy twee maande vantevore nie regtig gedink het hy sou doen nie. Rufus gaan spontaan aan toe Leon klaar is. Ook vir hom is hard-op gebed ‘n handeling waarmee hy homself nie voorheen sou assosieer nie, maar in die vroeë oggendure kom dit vir hom verrassend natuurlik.

Toe hy klaar is, kyk hy en Leon op. Juan het skynbaar aan die slaap geraak, want hy sit doodstil met sy oë toe, maar dan begin ook hy te bid.

“Ag, Here, ek is moeg en ek weet nie hoe ek moet voel nie. Ek is kwaad en deurmekaar en vaak en ek weet nie wat gaan gebeur nie. Ek wil net graag Rugbyweek speel, asseblief, Here, en ek wil net graag vrede maak…”

Juan se stem breek en rou snikke skeur deur sy lyf.

*****

Wihan en Sibu staan vir mekaar ‘n rugbybal en pass kort voor die Boot-Out, ‘n skopkompetisie tussen die skoppers van die verskillende skole. Elkeen van die 20 skole nomineer hul beste skopper om van 3 voorafbepaalde posisies af te skop. Daarna dring die beste 10 deur na die volgende ronde, dan die beste 5 en uiteindelik die finale 3.

“Is jy okay, boerseun?” vra Sibu vir Wihan. Wihan glimlag moegerig terug.

“Ja, wat, jong. Ek worry net oor Juan.”

“Flip, that’s bad, hey? Eish, I’m glad I’m not him.”

“Mmmm.”

Wihan was aanvanklik bietjie vies dat hulle hom nie wakker gemaak het om saam hospitaal toe te gaan nie, maar toe hulle teen 05:30 terug by die koshuis aangekom het, het Rufus hom vinnig ingelig oor die stand van sake en dat Juan gesê het Wihan moet eerder rus sodat hy goed kan doen met die skopkompetisie. Die res van die span is gelukkig dié dag af en daarom lê Juan en Rufus nou en slaap.

Die nuus van die ongeluk het met die spoed van witlig deur die dorp versprei. Die stories daarmee saam natuurlik ook, maar baie gou het almal geweet van die twee jongmense wat gesterf het en die ander wat nog in die hospitaal lê. Kuswag het uit die skopkompetisie uit onttrek en die span besluit nog of hulle met die week moet voortgaan.

“Het jy gehoor van Lisa se ouers?” probeer Sibu weer die gesprek aan die gang kry. Wihan skud sy kop.

“Wat van hulle?”

“Hulle gaan Jacques se pa-hulle sue vir manslaughter. Apparently that Kuswag-outjie’s parents ook.”

“Jacques-hulle gaan dun skyt,” sê Wihan. Jacques se pa is vrek ryk en geld was nog nooit ‘n probleem nie, maar hulle gaan sukkel om hierdie storie op te cover. Dis in ‘n effense ander klas as vroulief Rowena se drankprobleem.

Een van die provinsiale skeidsregters, wat hierdie week die wedstryde hanteer, kom aangestap en die seuns staan nader, sodat hulle elkeen ‘n nommer kan trek om die volgorde waarin hulle gaan skop te bepaal. Wihan trek nommer 8. Hy is tevrede – dis nie heel eerste nie en dis ook nie heel aan die einde nie. Hoe meer druk hy van homself kan afhaal, hoe beter. Hy gaan elke greintjie konsentrasie nodig hê en daarom draai hy doelbewus sy gedagtes weg van die ongeluk. Hy kan nie die ruskans wat hy gegun is, terug in Juan se gesig gooi nie. Vandag móét hy bewys dat hy sonder twyfel op meriete in die span is, dat sy skopvoet niks makeer nie en dat sy onder-kapteinskap nie deur geld aan hom toegesê is nie. Stilweg bid hy om genade, krag, rustigheid en fokus.

“Aan U alleen die eer,” sluit hy sy gebed saggies af.

Die eerste skopper stel op.

*****

Juan en Rufus keer ná ‘n paar uur se slaap terug na die hospitaal. Leon het laat weet dat hy ook oppad is, maar Marli slaap nog by een van haar vriendinne se huis.

Juan groet sy ma skrams toe sy hom sien.

“Enige nuus?” vra hy. Sy skud haar kop.

“Nog niks. Alles is nog net dieselfde met Pa soos wat dit gisteraand was. Rozaan…die dokters is op die oomblik besig met haar.”

“Kan ek by Pa ingaan?” vra Juan en hy weet nie regtig hoekom hy dit vra nie.

“Ja,” antwoord Zelda. “Maar net vir ‘n kort rukkie.”

Juan stap die hoë-sorg eenheid van die hospitaal binne en sy maag trek amper dadelik op ‘n knop. Die swaar reuk van ontsmettingsmiddel en swak pasiënte penetreer sy neusgate en laat hom wens hy was nie daar nie.

Hy sien byna nie sy pa raak tussen al die pype en masjiene wat rondom hom staan nie. Vir ‘n oomblik twyfel hy of hy by die regte bed is, maar dan besef hy dat dit nie ‘n fout kan wees nie. Hy sukkel om alles in te neem: naalde, groot pype, klein pypies, masjiene wat biep-biep-biep, suurstofmasker, hart-long masjien, dialise-masjien, drups en nog ‘n spul ander goed wat hy nie kan uitken nie.

Skielik voel dit vir Juan asof die mure hom vasdruk. Hy moet hier uitkom, nou! Hy bars by die kamer uit en word buite oor ‘n balkon naar.

Rufus en Leon, wat intussen daar aangekom het, draf nader. Leon gee vir hom ‘n glas water aan. ‘n Baie bleek Juan sluk daarvan, spoel sy mond daarmee en spoeg dit dan oor die balkon se reling uit.

“Kom ons waai,” sê hy vir hulle. “Ek kan nie nou hier wees nie.”

*****

Drie…twee…een.

Wihan tref die bal en stuur nog ‘n skop met sy regtervoet sekuur tussen die pale deur. Hy draai om en glimlag vir Sibu, wat van die kantlyn af met twee duime opwaarts sy goedkeuring wys.

“Go, white boy!” skree Sibu vir Wihan en hy lag. Hy skop vandag briljant in die Boot-Out. Hy het nog nie met één skop ongemaklik gevoel nie en elkeen was sover nog ‘n skitterpoging.

“Right, die finale drie skoppers is Jakes Smith, Ferdie van der Westhuizen en Wihan Gerber.”

Teleurgesteld draai die ander skoppers om en gaan van die veld af. Vir oulaas trek hul elkeen ‘n nommer en Wihan trek nommer 3. Nie ideaal nie, dink hy, maar ek gaan nie toelaat dat dit my nou stop nie.

Jakes Smith skop eerste. Hy is Maritzburg College XV se Heelagter en ook hul regte Eerstespan se stelskopper. Nes Wihan het hy ook nog nie ‘n skop gemis nie en hierdie een is geen uitsondering nie.

Ferdie van der Westhuizen volg ná hom. Hy kom van Bothaville en speel Losskakel. Sy eerste brouskop was tydens die vorige ronde en dit was teen ‘n baie slegte hoek. Hierdie skop klits hy egter gemaklik oor.

Wihan stel sy bal op. Hulle is niks, Wihan. Hulle bestaan nie. Hy trek los en laat die bal netjies oor die dwarslat seil.

Jakes mis ook nie sy tweede skop nie, maar met Ferdie se tweede skop skil die bal van sy voet af en trek regs van die pale verby. Hy is sigbaar kwaad vir homself en laat ‘n kreet.

Wihan besef dat die kompetisie nog enige kant toe kan gaan, ten spyte van Ferdie se mislukte poging. Daarom maak hy seker van sy treë en dwing homself om nie oorhaastig te skop nie. Sy tweede poging is ook suksesvol en Sibu moedig hom met ‘n gefluit aan.

Terwyl Jakes vir sy derde skop regmaak, kom Juan en Rufus by Sibu aan.

“Is dit die finale ronde?” vra Rufus.

“Jip,” sê Sibu.

“Hoe gaan dit hier?” wil Juan weet.

“Wihan skop soos ‘n monster, he’s awesome today,” sê Sibu trots. Dan sien hy eers vir Juan raak. “Hey buddy! Shit, man, is jy okay?”

Sibu sit sy hand op Juan se skouer en Juan knik.

“Dis vir my beter om hier te wees, thanks, Sibu. En sorry dat ek gisteraand op die veld so ‘n ass was. Mooi drie, hoor.”

Sibu maak ‘n afwysende gebaar met sy hand.

“Ag, dis niks daai nie. We were all lekker gestress, so don’t worry about it. Kom ons check vir Wihan.”

Hulle fokus hul aandag op die drie skoppers en die skeidsregter op die veld. Ferdie het sopas sy laaste skop misgeskop en vloek hard. Hy kan nie meer wen nie.

Wihan weet dat sy eie laaste skop gaan bepaal of hy tweede gaan eindig, en of hy en Jakes dalk nog ‘n skop elk gaan kry.

Hy maak seker van die bal, maak seker van sy treë…en skop die bal dan dat hy hoog trek. Dis oor! Die luide toejuiging van sy vriende laat hom na die kantlyn toe kyk en glimlag. Hy waai vir Sibu en die ander manne wat vir hom staan en hande klap. Die res van hulle span het ook intussen daar aangekom en al die ouens staan breëbors met gevoude arms en moedig hom aan.

Die skeidsregter roep vir Wihan en Jakes nader. Elkeen gaan nog een skopkans kry. As hulle daarna nog steeds gelyk is, deel hulle die kompetisie.

Hierdie keer skiet die skeidsregter ‘n muntstuk op en Wihan wen die loting. Hy besluit om Jakes eerste te laat skop.

In spanning staan Bergkruin se Eerstespan en toekyk. Wihan het ‘n ent agter Jakes gaan staan en hou die groot stelskopper fyn dop.

Jakes trek los – en die bal skuur net-net links van die linker regoppaal verby. Dis mis! Wihan besef dat hy net één kans het om die kompetisie te wen. Net focus, Wihan. Net focus.

Hy stel die bal versigtig op. Jakes het eenkant by die skeidsregter gaan staan. Wihan kan voel hoedat almal se oë op hom vasgenael is. Hierdie skop is ‘n maak of breek oomblik. Dit kan bewys dat hy sy posisie werd is.

Dit kan bewys dat hy die druk kan hanteer.

Dit kan bewys dat hy sy onder-kapteinskap deur en deur verdien…

Wihan lek vinnig oor sy lippe en skop dan die bal. Hy het hom nie presies getref soos wat hy beplan het nie en die bal trek gevaarlik na regs Vir ‘n oomblik hou die Bergkruin-manne hul asems op toe die bal wel die regter regoppaal tref. Maar die bal spat af na die dwarslat toe, hop ‘n keer of wat daarop – en hop dan aan die agterkant af!

“’n Rugbybal is nie rond nie…” is al wat Wihan geskok kan uitkry. Die ander ouens kom bly aangehardloop en wens hom geluk.

Wihan en Jonathan se oë ontmoet vinnig.

“Ek het geweet jy’s die regte ou vir die job,” sê Jonathan toe hy Wihan se blad skud. Wihan glimlag breed. Dis asof al die knope in sy stywe skouers skiet gee. Hy gee nie eens om oor die R10 000 wat hy vir sy skool gewen het met sy skopskoen nie, of die gedeelte wat hy daarvan gaan kry nie. Vir hom is dit genoeg om te kon bewys dat hy dit het wat dit vat.

*****

Nadat die ouens weer ‘n uur of wat gaan rus het, gaan Juan alleen hospitaal toe. Hy kry vir Marli in die wagkamer. Sy lyk nog baie oes, maar sy huil darem nie meer die hele tyd nie. Hy gee haar ‘n lekker stywe druk.

“Hoe voel jy, Sussie?”

“Okayerig, seker. Hulle sê Pa is nog kritiek, maar sy toestand is nog steeds stabiel. Daar het soos in absoluut niks verander van gisteraand af nie.”

“Was jy al by hom in?”

“Net vinnig, so rondom 12:00 se kant. Rozaan het netnou uit haar operasie gekom.”

“Is sy al wakker?”

“Ek dink so.”

Juan dink diep. Moet hy daar by haar ingaan? Hy is nie meer kwaad vir haar nie, in elk geval nie meer so erg nie. Op hierdie stadium voel hy net…niks. Miskien moet ek dit tog doen.

“Waar is haar kamer?”

Marli beduie vir hom en Juan stap na die privaat kamer toe. Die deur staan halfpad oop, maar die kamer is donker omdat die gordyne nog dig toegetrek is. Rozaan is wakker, maar sy lyk baie moeg en lê gestut teen ‘n paar kussings. Die lakens is vreemd plat waar haar bene moes wees.

Juan klop saggies en stoot dan die deur versigtig groter oop. Rozaan is merkbaar verbaas en ‘n bietjie geïrriteerd om hom daar te sien.

“Juan…wat soek jy hier?” kom dit flouerig.

Juan is self nie seker wat om haar te antwoord nie. Wat soek hy nou eintlik hier?

“Ek…wou sommer kom kyk hoe dit gaan,” probeer hy.

“Ek het sopas my bene verloor, dit gaan uitstekend dankie,” hap sy terug, maar haar stem breek en sy draai haar kop weg.

Juan bly ongemaklik in die deur staan.

“Ek wil net sê ek is jammer,” probeer hy weer, maar Rozaan bly wegkyk. Juan besluit om dit te laat vaar en draai dan om en loop uit.

Rozaan kan hom hoor uitstap, maar sy wil nie na sy kant toe kyk nie. Hoe het sy haarself in hierdie gemors gekry? Hoe?

Jy weet presies hoe, kom die nou al bekende stemmetjie.

Nee, asseblief. Nie vandag nie. Ek het nie krag vir jou nie, antwoord sy.

Natuurlik het jy. Dis jy wat met my praat. En ek ís jy, so moenie worry nie, ek het ook nie baie krag nie.

As ek net nie ingestem het om Bucks toe te gaan nie

As ek net nie saam met Jacques in die kar geklim het nie…

As ek net nie so baie shooters gedrink het nie…

As ek net nie die heel aand met Wayne geflirt het nie…

As ek net nie die afgelope tyd so los te kere gegaan het nie…

As ek net nie so deurmekaar geraak het met Corna-hulle nie…

As ek net nie met Juan uitgemaak het nie…

As ek net myself betyds kon leer ken en kon liefhê…

As…

As…

As…

*****

Hoërskool Ewoud Heymans speel daardie aand hul eerste wedstryd teen Hoërskool Bothaville. Leon speel ‘n hond uit ‘n bos en dit is duidelik dat die manne in die geel truie vir die Vrystaters ore aansit. Dit is egter ‘n pragtige wedstryd en beide spanne speel goeie, aanskoulike rugby.

Leon tackle soos ‘n besetene. Elke duikslag laat hom tot in sy kleintoontjie lekkerkry. Hy weet die ouens probeer hom vermy, maar hy sorg dat hy op hulle is nog voordat hulle dit besef. Hy tackle laag en sorg dat hy so lank as moontlik op die veld bly. Hulle kan in elk geval nie bekostig om in hul eerste wedstryd al ‘n geel of ‘n rooi kaart te kry nie. Daardie goed tel altyd teen ‘n mens in toernooie soos hierdie. Hoe skoner jy speel, hoe beter.

Stefan druk hul laaste drie so vyf minute voor die einde van die wedstryd en Leon weet dat hulle nou net die Vrystaters op hul plek moet hou, met ander woorde, hy moet net sy werk goed doen.

Wonder bo wonder kry Bothaville kort na die afskop ‘n skrum op Ewoud Heymans se kwartlyn en skielik is daar vir hulle die geleentheid om tog twee bonuspunte te verdien deur hul vierde drie aan te teken en sodoende met minder as sewe punte te verloor.

Die bal kom uit en beland by hul losskakel, Ferdie van der Westhuizen. Vir ‘n oomblik lyk dit asof hy gaan skop, maar dan dummy hy vir Leon en hardloop regdeur om die bal onder die pale te gaan druk.

Leon staan op en kan homself skop. Rookie mistake! Dis omdat hy sy konsentrasie vir ‘n halfsekonde laat verslap het. Flippit! Toemaar, selfs al word die drie verdoel, wen Ewoud Heymans nog steeds. Dit maak net die res van die toernooi ‘n bietjie moeiliker.

Die eindfluitjie blaas net nadat Ferdie sy eie drie verdoel het, en die manne sê vir mekaar met ‘n bladskud dankie.

Car theft…en hoe dit suck in (die nuwe) Suid-Afrika van 2008

February 22, 2008 Leave a comment

Ek wil regtig graag positiewe stuff skryf en almal aan die blommetjies en die grassies en die blou, blou lug laat dink, maar ongelukkig is my vriend Shaun se kar wragtag OOK gister gesteel…reg voor sy kantoor by TUKS Rugbyakademie! Ek bedoel, seriously…dis skaars 50m van waar die HPC se hek is – met sogenaamde sekuriteitswagte.

So gisteraand was dit toe my beurt om hom uit te vat sodat ons ons harte kan uitstort en saam kan kla oor die situasie waarin Die Misdaad van SA ons dompel. By Primi Piatti het die Tansaniese waiter, Malcolm, ons in mojito’s ingepraat. Imagine, die van julle wat weet hoe dit ruik, kakiebos word versap en saam vodka op crushed ice gegooi… dan is ons halfpad daar. Dit het so ‘n verskriklike wilde smaak. Okay, so dit was seker die mintblare, maar nogtans. Ons het besluit ons gaan dit nie weer drink nie.

En by Vetkoek-maleis is daar twee boemelaars wat ons met hul vuil en hartseer gesigte smeek om hulle ‘n lift te gee tot by die Kwikspar in Wesselsstraat want daar is blykbaar ‘n shelter daar. Ons gee hulle wragtag ‘n lift.

What is this world coming to? Die verdagtes by die Akasia-messtekery het die slagoffers aangekla van aanranding…in watter tipe land gebeur dit?

Ek wil regtig graag Jurgen Moltmann se Theology of Hope lees. Hopelik (pun intended) help dit!

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.